Direct na het ontbijt zijn we eerst nog even wat boodschappen gaan doen in Lisdoonvarna en daarna richting Galway gereden, een afstand van totaal 75 kilometer.
Het was bizar druk. De Ieren hebben uitgerekend dit weekend een bank holiday en iedereen is massaal onderweg naar zijn vakantiebestemming. Rond Galway werd het Summer Festival 2009 gevierd, met vooral veel paardenraces. De wegen naar en rondom Galway zaten helemaal vol, waardoor we heel lang in de file hebben gestaan. En dat terwijl alle Ieren die ik persoonlijk ken altijd beweren dat er in Ierland geen files zijn, hooguit een enkele tijdens de spits rond Dublin. De druilerige regen maakte het 'drama' compleet.
Onderweg passeerden we (natuurlijk) een leuk kasteel en we besloten meteen maar even te gaan kijken. Het ging hier om Dunguaire Castle in Kinvara. Op de bovenste verdieping van het kasteel kon je naar buiten en via een hele smalle doorgang kon je een rondje lopen buiten het kasteel. Met mijn hoogtevrees leek me dat niet zo'n goed idee, maar Líon durfde het wel. Zij heeft dus leuke foto's kunnen maken.Pas om een uur of twee kwamen we in Galway aan. Daar hadden we afgesproken met Annemiek (onze Ierse leraar) en haar vriendin, die op doorreis waren naar Dublin. Líon en ik hadden eerst een beetje willen gaan shoppen, maar doordat het aardig doorregende hebben we daar maar van afgezien en zijn we een pub ingedoken. Een pub waar zich alle mannen van Galway hadden verzameld, zo leek het. Iedereen was in een uitgelaten (lees: halfdronken) stemming vanwege de paardenraces. Grappig was dat Líon en ik de enige vrouwen waren en toen ik aan de bar onze drankjes ging bestellen werd ik meteen versierd door twee dronken Ieren die spontaan aanboden iets leuks (?) met ons te gaan doen :)~
Een klein halfuurtje later kwamen Annemiek en haar vriendin binnen en hebben we lekker even zitten kletsen. Het was toch wel speciaal om elkaar nu in Ierland te treffen.
Na een uur hebben we afscheid van elkaar genomen en omdat het nog steeds regende besloten Líon en ik om het shoppen in Galway maar helemaal over te slaan en meteen door te rijden naar Oughterard. Onderweg naar de auto kochten we een pizza (die vers voor ons werd bereid met de ingrediënten die we zelf hadden gekozen en dat voor maar 5 euro) die we lekker in de auto hebben zitten opeten. De pizza was echt lekker!
Terug de weg op richting Oughterard (28 kilometer). Meteen belandden we weer in de file en het duurde lang voordat we Oughterard bereikten. De B&B (Crossriver) was niet makkelijk te vinden maar nadat we een 'local' om hulp hadden gevraagd loste dit probleem zich snel op. In tegenstelling tot het huisje dat we twee jaar geleden huurden in Oughterard lag onze B&B pal in het centrum van het stadje.Door het fileleed kwamen we laat aan. We hebben onze koffers naar de kamer gezeuld en zijn daarna wat boodschappen gaan doen in de supermarkt. Ook hebben we een paar aardige dingetjes gekocht bij de plaatselijke souveniersshop.
Bij Lough Corrib (Loch Coirib) hebben we vervolgens op een steiger broodjes met kaas gegeten en vruchtenyoghurt, terwijl Líon luisterde naar haar favoriete muziek van Clannad. Het is altijd een wens van haar geweest om deze muziek te beluisteren in het land van oorsprong. Een droom verwezenlijkt dus! En... wat is er lekkerder om de avond af te sluiten dan een pint Guinness? 
Dus zijn we teruggelopen naar Oughterard en hebben we in The Boat Inn, een van de vele pubs, nog lekker even zitten kletsen. Tegen twaalven zijn we gaan slapen.
Adrian kwam de bestelling opnemen voor het ontbijt, terwijl Bev in de keuken stond en alles klaarmaakte. We kozen beiden voor de scrambled eggs met toast. Ook was er keuze uit 
Zo ontstond een meters dik pakket kalksteen. Dit kalksteenpakket kwam na verloop van tijd boven zeeniveau te liggen en vormde een plateau: The Burren. Opvallend genoeg is het rotsige landschap zeer vruchtbaar en komen er veel planten uit verschillende biotopen voor. Ook leven er veel verschillende dieren.
In de Burren leven al zo’n 5000 jaar mensen. In de bronstijd was het bouwen van rustplaatsen voor de doden zeer belangrijk en dat is te zien aan de overblijfselen, die soms dateren uit 600 voor Christus. Veel dolmens en dúns zijn bewaard gebleven, net als een aantal forten.
Tijdens het ontbijt die ochtend hadden we afgesproken om de rondwandeling met gids te gaan maken door de Burren. Die wandeling zou om 14.30 uur starten en al snel bleek dat we dat niet meer konden halen. Jammer genoeg zitten er maar 24 uren in een dag. We zullen dus nog eens terug moeten naar dit indrukwekkende landschap. Ook het bezichtigen van de Aillwee Caves (een eeuwenoud grottenstelsel onder the Burren) hebben we moeten skippen, puur uit tijdgebrek.
Vervolgens zijn we naar de Poulnabrone Dolmen gereden. Dit grafmonument uit het Neoliticum is in de jaren tachtig van de twintigste eeuw afgegraven en daarbij is aangetoond dat het monument diende als graf voor tenminste 33 personen. Omdat ik erg geïnteresseerd ben in de Keltische cultuur vond ik dit grafmonument geweldig om te zien.
Voordat we aan onze vakantie begonnen had Líon al de watervallen van Ennistymon (Inis Díomáin) gevonden op Google. We besloten door te rijden naar Ennistymon en de watervallen te gaan bezichtigen. Bev had ons die ochtend voorzichtig gewaarschuwd dat deze wel eens konden tegenvallen: als het een tijd niet had geregend dan was er niet veel te zien volgens haar.
Opnieuw op weg naar Ennistymon. Na een paar kilometer zagen we de restanten van een het kerkje Teampall an Chairn met een kerkhof vol keltische kruizen. Weer stoppen dus om rond te kijken en foto's te maken. In Ierland kun je elke vijf kilometer wel stoppen omdat er iets moois te zien valt. 
Uiteindelijk lukte het ons om Ennistymon te bereiken. De watervallen waren snel gevonden en we hadden geluk. De enorme regenval van afgelopen nacht zorgde voor een geweldig spektakel.
Uiteindelijk zijn we teruggereden naar Doolin, waar we opnieuw in McDermott's Pub zijn beland. Morgenochtend zullen we naar Galway (Gaillimh) rijden en vandaar naar Oughterard (Uachtar Ard), de tweede bestemming van onze vakantie.
Líon bood spontaan aan om het eerste gedeelte te rijden. Zij had al eerder links gereden in Engeland, maar in een Nederlandse auto. Mede dankzij Líons navigatiesysteem konden we vrij snel de weg richting het westen vinden. Van Dublin tot ongeveer het midden van het land is er tegenwoordig een behoorlijk moderne (tol)weg waar je 120 mag rijden. Dat schoot dus al lekker op. Links rijden valt best mee, soms is het lastig om de afstand naar de linkerberm te schatten. We hadden afgesproken om een tussenstop te maken in Athlone (Baile Áth Luain), omdat dat ongeveer op het geografisch middelpunt ligt van Ierland, dus ongeveer op de helft tussen Dublin en onze eindbestemming voor die dag: Doolin (Dúlainn).
Het tweede gedeelte, van Athlone naar Doolin (opnieuw zo'n 125 kilometer), heb ik zelf gereden. Dit laatste stuk ging weer over de 'oude' weg, waardoor we er een stuk langer over deden dan over het eerste gedeelte. Onderweg hebben we een keer een tussenstop gemaakt op een berg om wat mooie foto's te schieten van fraaie vergezichten. Ierland is zooooo mooi!
Na tien foto's te hebben gemaakt gaf mijn camera aan dat de batterijen leeg waren. Dat was onmogelijk, aangezien ik de batterijen er de avond ervoor had ingedaan. Even was ik bang dat de geschiedenis zich zou herhalen. Toen ik verleden jaar op Schiphol stond had ik het vermoeden dat mijn camera kapot was. Maar ik was toen met iemand die erg nerveus wordt onder tijdsdruk en daardoor gunde ik mezelf niet de tijd om mijn camera te laten controleren. Te meer toen nieuwe batterijen de oplossing leken. Maar aan het einde van de vakantie bleek dat de camera inderdaad kapot was en dat geen van de foto's was gelukt. Maar nu had ik een nieuwe camera gekocht. Gelukkig bleek het probleem te zitten in de batterijen, die niet geschikt bleken voor een digitale camera. Nooit geweten dat je daar verschil in hebt... Nieuwe batterijen losten het probleem gelukkig onmiddellijk op!
Na de thee zijn we teruggereden naar Lisdoonvarna en hebben we eerst wat boodschappen gedaan bij de plaatselijke Spar. Het was intussen weer prachtig weer geworden!
We rammelden van de honger na een hele dag in de auto en we kozen beiden voor kip met kerriesaus en rijst. Het eten was erg lekker, maar Líon kon de Guinness niet heel erg waarderen. Ik heb me maar opgeofferd en haar glas ook leeggedronken. Tsja, iemand moet het doen, het is per slot van rekening ook zonde om het weg te gooien... We hebben lang zitten kletsen over de belangrijke dingen in het leven, zoals mannen en seks :)~ Tegen tienen zijn we teruggereden naar onze B&B omdat we allebei erg moe waren. Per slot van rekening waren we die ochtend al om half vijf opgestaan.
Marianne vroeg mij wat ik het leukste had gevonden aan de trip en wat het minst leuke.
Kortom: ik zou het zó weer doen. Marianne niet, die vindt een keer meer dan genoeg. Jammer, want Ierland heeft nog een heel aantal andere wandelroutes, die ik graag eens zou uitproberen. Dus, voor degene die dit blog leest: zoek je nog een gezellige wandelpartner in Ierland (of eventueel Schotland): laat dan een reactie achter!
Vanaf White Hill heb je een prachtig uitzicht op Loch Té, waar de familie Guinness schijnt te wonen. Weer verderop loop je een heel stuk evenwijdig aan de Ierse Zee. Het weer was vrij helder, waardoor we in de verte de Ierse Zee konden zien liggen. Het pad over Djouce Mountain gaat kilometers lang over bielzen. 
Om ongeveer half vier hebben we een tijdje liggen uitblazen bij Glencree River. Nadat we een half uurtje hadden gelegen kregen we opnieuw een enorme klim voor onze kiezen. Marianne had weer erg veel last van hoofdpijn en ze had het het laatste stuk duidelijk zwaar. Ik heb aangeboden om spullen voor haar te dragen (mijn rugzak was bijna leeg) maar dat was haar eer te na. 
Het laatste gedeelte ging over een geasfalteerde weg, en Marianne borg haar wandelstokken op. Gedurende de hele reis had ik het idee dat het lopen met behulp van die wandelstokken enorm ophield, en mijn vermoeden werd bevestigd: zonder de stokken ging Marianne er als een speer vandoor. Hierdoor liepen we de laatste twee kilometer met een afstand van zo'n honderd meter tussen ons in; ik kon me voorstellen dat iedereen die ons zag óf zou denken dat we niet bij elkaar hoorden, óf dat we knetterende ruzie hadden.
We zijn dus van 's morgens kwart voor 10 tot 's avonds kwart over zeven onderweg geweest! Brook Cottage ligt ver van Enniskerry. Mary, onze gastvrouw, brengt je op verzoek naar Enniskerry, waarna je een taxi terug moet nemen. We hebben van tevoren besloten om dat niet te doen en zelf voor ons eten te zorgen: ik heb opnieuw gekozen voor de kant-en-klare noodles, en Marianne voor Cup-A-Soup met broodjes en een soort kaasspread. Brook Cottage is verreweg de beste B&B die we tot nu toe hebben gehad. De kamer is supergoed uitgerust met een keukenhoekje inclusief broodrooster, waterkoker en magnetron! Marianne besloot een boterham te roosteren en meteen ging het rookalarm af, hahaha. Toen ik 's nachts lag te lezen (Marianne sliep al) kwam er ineens een man de kamer binnen. Eerst had hij niets in de gaten, maar ineens viel het kwartje. Na honderd keer sorry te hebben geroepen maakte hij zich snel uit de voeten... 
Heel even het stadje in geweest en wat boodschappen gedaan. In the Coach House een pint Guinness gedronken, waarna we bij de take-away iets te eten hebben gehaald: voor Marianne een vegi-burger en voor mij een pizza. Daarna een pint wezen drinken in een andere pub: Rud éile.
's Avonds onze koffers alvast ingepakt, zodat we direct na het ontbijt kunnen vertrekken. 
We hebben heerlijk in de zon gelegen bij het Upperlake. Gelukkig waren de midges vandaag verdwenen. Op de terugweg heeft Marianne opnieuw munten geofferd met de wens om de laatste 2 dagen van onze trip vooral mooi weer te krijgen. Zou het lukken?
Door de constante miezerregen werden we behoorlijk nat. Na ongeveer een uur kregen we een pittige klim voor onze kiezen: we moesten langdurig over grote keien een flink stuk omhoog klimmen, de Mullacor op (657 m). We waren beiden blij dat we de Wicklow Way niet andersom liepen, want dit pad naar beneden zou écht heel eng zijn geweest. Het was heel stijl en heel hoog. Boven aangekomen is de berg kaal en wordt bedreigd door erosie. Daarom zijn hier bielzen aangebracht op het looppad. Dat loopt erg prettig. 
De bewegwijzering van de Wicklow Way is echt heel goed. Maar wat moet je als er een paaltje omgevallen op de grond ligt? We hebben even een aantal richtingen uitgeprobeerd, maar besloten al snel terug te gaan naar het omgevallen paaltje. Toen ik het paaltje optilde en rechtop hield werd het ons al snel duidelijk welke kant we op moesten. Gelukkig kwamen we twee joggende Ierse hunks tegen, die ons bevestigden dat we weer op het juiste spoor zaten.
Halverwege vonden we inderdaad de eerste wegwijzer die de Wicklow Way aangaf. In de beschrijving zagen we dat we langs een pub zouden komen (The Dying Cow) waar we zouden kunnen pauzeren aan picknicktafels. Daar hadden we veel zin in, want het was erg warm en we hadden erg veel trek in een pint Guinness! Daarbij hadden de Nederlanders die ochtend gezegd dat er ook een nest met jonge zwaluwen zat, dus zeker een bezoekje waard. Het is dan ook op z'n minst merkwaardig dat we de pub kennelijk gepasseerd zijn zonder deze te zien... 
Na ongeveer een uurtje zijn we verder gegaan, de route was dankzij de uitstekende bewegwijzering nu goed te vinden. Het uitzicht was steeds prachtig, Ierland is echt een heel mooi land.
Met de bus naar Connolly Station, een groot overdekt station met glazen dak, waardoor het binnen zó warm was dat we al snel de straaltjes langs onze rug voelden lopen. Gelukkig konden we verkoeling vinden in onze eerste pint Guinness op Iers grondgebied (om 12.15 uur!).
Bij het station in Rathdrum stond onze taxi al klaar om ons naar onze eerste Bed & Breakfast te brengen: Sunindale House, waar we gastvrij werden ontvangen door Madge. De kamer is 
Eerst even naar het dorp gelopen, Tinahely, om water en iets te eten te kopen voor morgen.
