Na het ontbijt lekker een uurtje in de zon gaan zitten want het is alweer schitterend weer!
Om kwart over tien zijn we vertrokken. Allereerst door de sluis van Athlone gevaren, de laatste sluis van onze trip.
Onze eindbestemming voor vandaag is Clonmacnoise. Hier had ik hele hoge verwachtingen van. Clonmacnoise (Iers: Cluain Mhic Nóis, dat 'Weide van de Zonen van Nós' betekent) werd gesticht in 545 door de heilige Ciarán op het punt waar de belangrijkste oost-west landroute (door moerassen van centraal Ierland) de noord-zuid waterroute (de Shannonrivier) kruist. 
Door zijn strategische ligging werd Clonmacnoise een centrum van religie, onderwijs, vakmanschap en handel. In de 9de eeuw was het bekend in heel Ierland. Vele van de hoge koningen van Tara zijn hier begraven.
Clonmacnoise werd herhaaldelijk aangevallen door Vikingen, Noormannen en andere Ierse strijdkrachten. De eerste gebouwen waren opgetrokken uit hout en overleefden die aanvallen niet. In de 10de eeuw werden zij vervangen door stenen gebouwen en Clonmacnoise werd een bisdom. Hier zijn vele vondsten gedaan van Keltisch goud- en zilverwerk, die zijn tentoongesteld in het museum van oudheden in Dublin.
In de 13de eeuw bouwden de Noormannen een kasteel naast het klooster. Uiteindelijk werden alle gebouwen verwoest tijdens een aanval van het Engelse garnizoen uit Athlone. Clonmacnoise werd een ruïne. Gelukkig bleef een aantal van de oudste 'high crosses' uit Ierland overeind, evenals de round towers. Een mystieke locatie dus!
Clonmacnoise bleek inderdaad geweldig interessant. Eerst hebben we de introductievideo bekeken in een speciale filmkamer. Daarna hebben we lang rondgelopen tussen de Keltische ruïnes. Toen we moe waren van het slenteren hebben we aan de voet van een round tower heerlijk in de zon gelegen.
Laat in de middag besloot ik om ook het nonnenklooster te gaan bezoeken, dat op ca. een halve kilometer van Clonmacnoise ligt. Jacky bleef liever in de zon liggen. 
De weg naar het nonnenklooster was geheel verlaten, evenals het klooster zelf. Ik kon het niet helpen te denken dat als er iemand kwaad zou willen, ik zonder enig spoor achter te laten compleet van de wereld zou kunnen verdwijnen. Maar hé, dit is Ierland. Daar kun je nog in je eentje ronddwalen over smalle landweggetjes en bij ruïnes.
We hadden in Lanesborough spaghetti en een saus gekocht voor het avondeten. Samen met ons lagen er nog vijf andere boten die de nacht hier zouden doorbrengen, in the middle of nowhere.In de ruïnes van het kasteel zat een enorm gat en ik had berekend dat als de zon zou ondergaan, hij op een bepaald moment zichtbaar zou moeten zijn door dat gat heen.
Tegen zonsondergang besloot ik te kijken of ik daarvan een leuke foto kon maken. Het wachten op 'het' moment duurde erg lang. Maar het was prachtig weer en de locatie was perfect. Geen enkele reden tot klagen dus. Uiteindelijk 'mijn' fotomoment gekregen!
Toen het al helemaal donker was hebben we nog lang op het achterterras van de boot gezeten en genoten van de magische omgeving. Gelukkig zijn de Scandinavische mannen in de boot naast ons niet luidruchtig, ze gingen zelfs erg vroeg slapen. Wat moet je anders zo ver van de bewoonde wereld, zonder winkels en pubs in de buurt?
Het water is glashelder en je zag regelmatig grote vissen boven het water uit springen. Grappig ook om te zien dat tegen de avond, als de maan opkomt, het water rimpelloos stil wordt. Met op de achtergrond de silhouetten van de round towers een betoverend gezicht. Het woord 'stilte' heeft voor mij een nieuwe dimensie gekregen.
Omdat het heel donker was kon je een prachtige sterrenhemel zien. Ik heb twee vallende sterren gezien (hoe mystiek kun je het hebben!) en natuurlijk een wens gedaan!
Op Lough Ree heb je alle ruimte. We vertrokken om kwart voor tien en het eerste stuk heb ik gevaren.
Dat ik sinds mijn ooglaserbehandeling nog steeds bijzonder slecht zie werd gisteren op het water pijnlijk duidelijk. Ik zat aan het roer en Jacky hield de navigatiekaart en de markers in de gaten. Op een gegeven moment zag ik duidelijk een aantal zwarte tonnen drijven. Ik vroeg Jacky tussen welke tonnen ik door moest, maar zij zei: 'nee joh, dat is een brug'. Met de beste wil van de wereld kon ik in de verte nog geen brug ontdekken, eerst maar even tussen die tonnen door. Dus ik wees haar opnieuw op de tonnen en zei: 'nee, ik bedoel DIE tonnen.' Wat bleek: het waren de onderkanten van de pijlers van de brug, waar we dus al vlakbij waren. De bovenkant van de brug was licht en viel daarom (voor mijn ogen) weg tegen de lichte lucht. Jacky viste mij achter het roer vandaan en nam kordaat het roer over…
Het eerste stuk ging best snel en we hadden het meer er al voor tweederde opzitten, toen er ineens iets keihard tegen de onderkant van de boot knalde. We schrokken ons werkelijk lam. Hadden we nu iets geraakt dat in het water dreef of raakte de boot de bodem?! We weten het nog steeds niet. Later heb ik de kaart er nog eens op nagekeken, maar het kan bijna niets anders zijn geweest dan iets dat in het water dreef. De route die wij voeren was door diep water. Gelukkig is de boot blijven drijven!
Om ongeveer kwart voor twee kwamen we aan in Athlone (Iers: Baile Átha Luain, dat 'Stad van Luan's fort' betekent) aan. Aan de westelijke oever van de rivier heb je Seán's Bar, die in het Guinness Book of Records wordt genoemd als de oudste pub in Europa! Jammer dat ik dat later pas las op het internet, anders was ik er zeker een kijkje gaan nemen!
We vonden het wel vreemd dat daar allemaal boeien dreven, maar ja, het stond zo op de kaart. We waren werkelijk vlakbij de boog toen Jacky er ineens achterkwam dat de foto's van zuid naar noord waren genomen, en wij van noord naar zuid voeren. Wij moesten dus de meest rechterboog hebben! Op waarschuwingsborden zagen we dat er in die verkeerde boog onder andere elektrische kabels lagen onder water. Bijna zat heel Athlone dus zonder stroom, door ons toedoen. Gelukkig liep het allemaal nog goed af!
Athlone heeft veel leuke winkeltjes en we hebben uitgebreid rondgekeken. Er is daar zelfs een winkeltje naar MIJ vernoemd!
Daarna een biertje gedronken in de Prince of Wales Bar, een grappige pub in de stijl van een Engelse Club. Het was wel een klein beetje vergane glorie, want als je goed keek zag je overal de vulling uit de dikke lederen fauteuils puilen…
De sluiswachter verontschuldigde zich voor het feit dat het leeglopen van de sluis erg lang duurde. Dat kwam doordat de sluisdeuren behoorlijk lek waren. Er liep dus bijna net zoveel water weer de sluis in als dat er werd uitgepompt. Dit is overigens de eerste sluis waar we doorheen moeten die handbediend is. Een jonge knul liep zich het apelazerus te duwen tegen houten palen. 
Uiteindelijk konden we dan tóch doorvaren. We hadden ervoor gekozen om vandaag niet Lough Ree (Iers: Loch Rí, dat "Meer van de koning" betekent) over te steken, omdat dat een heel stuk varen is zonder kans om ergens aan te leggen. We zouden derhalve overnachten in Lanesborough (Iers: Béal Átha Liag dat "Monding van het fort van de stenen" betekent), de laatste kans om te overnachten voordat je Lough Ree oversteekt.
Nauwkeurig is aangegeven onder welke boog je moet doorvaren als je bij een brug komt. Ook alle markers die de standaard vaarroute markeren zijn duidelijk aangegeven. En natuurlijk de jachthavens, waar je wel of niet mag aanleggen.
Na een uurtje in de zon te hebben gezeten (met mijn voeten in het water) besloten we de stad in te gaan. Volgens de kaart zijn hier kerken te zien en een kasteel! De kerk hadden we al snel gevonden, maar waar was het kasteel? 
De eerste twee 'locals' die we ernaar vroegen keken ons aan alsof we ze een onzedelijk voorstel hadden gedaan. De derde wist meer. Ergens achter een bepaalde pub zouden de restanten staan van een kasteel. We hadden het al snel gevonden. 
Het bleek om niet meer te gaan dan twee muren, waar je niet eens bij kon komen. Teleurgesteld zijn we dan ook maar neergestreken bij de pub om ons verdriet te gaan verdrinken.
We besloten nog wat boodschappen te doen. Je kunt per slot van rekening nooit weten of je in het volgende plaatsje een winkel vindt. Op de terugweg naar de boot scheet er een grote kraai precies op mijn zonnebril. We besloten direct een loterijticket te kopen, dit MOEST wel geluk brengen natuurlijk! Hopelijk gaan we de jackpot winnen, dan ga ik nooit meer terug naar Nederland! Ik zou direct een huis laten bouwen aan de oevers van Loch Coirib, in het westen van Ierland, in de buurt van Connemara. Ik ben daar in voorgaande jaren een aantal keren geweest en het is daar zooooo mooi…
Het was intussen al donker geworden en ik besloot ons bootje maar weer op te zoeken.
We hadden de verwarming aangezet, maar het werd niet veel warmer op de boot. Wat bleek: het gas was op. Gelukkig ging het verwisselen van de gasfles makkelijk. Tomás had ons laten zien dat we de motor van de boot moesten starten als we heet water wilden hebben. Maar zelfs nadat de motor een half uur had gelopen was het water nog steeds niet warm. Pas dagen later herinnerden we ons dat we dan ook de boot in de versnelling hadden moeten zetten. Van stationair draaien wordt de accu niet heel erg veel opgeladen… Maar in feite bleek het ook niet nodig. De accu was door het varen overdag steeds voldoende opgeladen om 's avonds genoeg heet water te hebben voor ons beiden om te douchen. En de verwarming hebben we ook eigenlijk niet nodig gehad.
We zijn al om kwart voor tien gaan varen omdat we vandaag een grote afstand te overbruggen hadden. Eén keertje zijn we verkeerd gevaren en in het vrij ondiepe Lough Scannal terechtgekomen. Gelukkig hadden we vrij snel in de gaten dat we verkeerd zaten en we konden ook snel de goede route weer vinden. 
Doorgevaren naar Roosky (Iers: Rúscaigh, dat "moerassige plek" betekent). Nadat we door de sluis waren gekomen hebben we de boot aangelegd om wat te eten en even de benen te strekken. Er waren veel nieuwe huizen in aanbouw met hun eigen aanlegsteigers. Mooi! Een klein stukje verderop stond een aantal kapitale villa's met enorme tuinen eromheen. Het is leuk wonen in Roosky!
Het was er heel mooi, we waanden ons écht in de middle of nowhere. Behalve wat verdwaalde koeien en natuurlijk de prachtige natuur was er niets of niemand te zien, geen huizen, geen mensen.
Bij een leuke pub hebben we buiten in de zon twee pints Guinness gedronken en heerlijk in de zon gezeten. Daarna zijn we teruggegaan naar de boot om iets te eten te maken: kant en klare pasta met saus in een zakje dat je alleen maar 5 minuten hoeft te koken. Bij één van de picnictafels hebben we lekker zitten eten in de avondzon.
Daarna nog even gaa kijken bij de sluis waar we morgenochtend doorheen moeten (dit keer geen automatische, maar een handbediende sluis!).
Maar eerst nog een laatste keer Carrick-on-Shannon in. Opnieuw wat rondgekeken en kerken bezichtigd (daar zijn er uiteraard genoeg van). In het katholieke Ierland doen ze overigens ook niet moeilijk over winkelsluitingstijden: de meeste winkels zijn op zondag gewoon open.
Via het Jamestown Canal kwamen we al vrij snel bij onze eerste sluis: Lock Albert. Daar hebben we eerste lekker zitten lunchen om de kunst van anderen af te kijken. 
Het is niet heel erg moeilijk. Je vaart de sluis in en dan geef je het touw aan de voorkant en aan de achterkant van de boot aan de sluiswachter. Die draait het touw om een bolder en geeft het aan je terug. Zelf deed ik steeds het touw aan de voorkant van de boot, Jacky deed steeds de achterkant. 
Als alle boten liggen (vaak ben je maar in je eentje) dan gaan de sluisdeuren dicht en wordt de sluis leeggepompt. Je moet dan door middel van het laten vieren van de touwen de boot stabiel houden. De sluiswachters hadden snel genoeg in de gaten dat het voor ons nieuw was en ze waren allemaal superaardig en behulpzaam.
Jacky had geen zin om nog te gaan lopen omdat ze last had van haar knie, dus ik ben nog in mijn eentje opnieuw richting het dorpje gelopen. Daar vond ik een heel oud kerkhofje waar ik natuurlijk wat foto's heb gemaakt. 
Op de terugweg werd ik aangesproken door een Ier, die vroeg of ik ook voor Anthony Trollope kwam? Huh? De Ier legde uit dat Anthony Trollope een bekende Engelse schrijver (1815-1882) was die in 1840 in Drumsna heeft gewoond, waar hij het wereldberoemde (?) boek 'The Macdermots of Ballycloran' heeft geschreven. Hij vertelde dat er speciaal daarvoor een verplaatsbare bioscoop was neergezet in het midden van de straat en dat mensen van over de hele wereld dit weekend naar Drumsna waren gekomen. Hij vond het 'total madness'.
We zijn allereerst zelf nog een stukje gaan varen. Een boot is wel even heel iets anders dan een auto zeg. Hij reageert bijvoorbeeld traag op stuurbewegingen en een rem zit er al helemaal niet op. Maar, voor twee amateurs ging het heel redelijk. Goed aangemeerd. Nou ja, de steiger bijna doormidden geramd, maar volgens Tomás hoefden we ons over een krasje geen zorgen te maken. Dat hoorden we graag natuurlijk!
Carrick-on-Shannon (Iers: Cora Droma Rúisc, dat "dam van de moerassige heuvelrug" betekent) is de grootste stad van de provincie Leitrim, met iets minder dan 3500 inwoners.
Daarna wat rondgekeken, boodschappen gedaan en toen terug naar de boot. Onze koffers uitgepakt en alles een plaatsje gegeven. Alles op de boot is echt klein, je moet niet langer zijn dan 1,80 m, want dan stoot je voortdurend je hoofd. Nog lekker even zitten kletsen in de avondzon op het achterterras van onze boot. 
Via verschillende sms'jes weet ik dat het in Nederland vreselijk weer is, een leuke gedachte!