Om half zeven weer wakker en daarna maar niet eens moeite gedaan om nog te slapen. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om nog een tijdje te blijven liggen als ik wakker ben, maar niet in dit bed. Het nadeel van deze boot is dat het zitgedeelte 's avonds wordt omgetoverd tot bed voor Jacky, dus ik kan ook niet opstaan voordat zij wakker is.
Na het ontbijt het vaarplan bestudeerd om te zien waar we vandaag naartoe zouden varen. Tomás had ons gisteren aangeraden om de eerste dag te varen tot Roosky, maar onze keuze viel op Drumsna. Op de kaart stond namelijk aangegeven dat er daar een kerk is, terwijl er in Roosky niet veel te zien viel.
Maar eerst nog een laatste keer Carrick-on-Shannon in. Opnieuw wat rondgekeken en kerken bezichtigd (daar zijn er uiteraard genoeg van). In het katholieke Ierland doen ze overigens ook niet moeilijk over winkelsluitingstijden: de meeste winkels zijn op zondag gewoon open.Om elf uur zijn we gaan varen.
Via het Jamestown Canal kwamen we al vrij snel bij onze eerste sluis: Lock Albert. Daar hebben we eerste lekker zitten lunchen om de kunst van anderen af te kijken. 
Het is niet heel erg moeilijk. Je vaart de sluis in en dan geef je het touw aan de voorkant en aan de achterkant van de boot aan de sluiswachter. Die draait het touw om een bolder en geeft het aan je terug. Zelf deed ik steeds het touw aan de voorkant van de boot, Jacky deed steeds de achterkant. 
Als alle boten liggen (vaak ben je maar in je eentje) dan gaan de sluisdeuren dicht en wordt de sluis leeggepompt. Je moet dan door middel van het laten vieren van de touwen de boot stabiel houden. De sluiswachters hadden snel genoeg in de gaten dat het voor ons nieuw was en ze waren allemaal superaardig en behulpzaam.
Om kwart voor vijf zijn we aangekomen in Drumsna (Iers: Droimsnámh, dat "heuvelrug om te zwemmen" betekent). Jacky wist de boot perfect af te meren precies tussen twee andere boten in. Direct schoten twee Ierse mannen ons te hulp om de boot vast te binden.We zijn even het piepkleine dorpje (ca. 200 inwoners) ingelopen. Daar hebben we (natuurlijk) een pint Guinness gedronken en boodschappen gedaan. Het is verrassend om te zien hoeveel pubs er nog zijn in zo'n klein dorpje…
Midden in de hoofdstraat stond een werkelijk enorme vrachtwagen met een verrijdbare bioscoop erin. Het was zo op het eerste gezicht niet duidelijk waarvoor deze was bedoeld.
Voor het avondeten hebben we twee pizza's gekocht, want er is een echte oven aan boord van de boot. De pizza's hebben we buiten op een bankje aan de kade in de zon opgegeten.
Op zo'n tien meter afstand stond een bordje met 'Wildlife Park', dus na de pizza besloten we om een uurtje te gaan lopen. De naam was echter een beetje overdreven, het hele 'park' liep je in tien minuten rond…
Jacky had geen zin om nog te gaan lopen omdat ze last had van haar knie, dus ik ben nog in mijn eentje opnieuw richting het dorpje gelopen. Daar vond ik een heel oud kerkhofje waar ik natuurlijk wat foto's heb gemaakt. 
Op de terugweg werd ik aangesproken door een Ier, die vroeg of ik ook voor Anthony Trollope kwam? Huh? De Ier legde uit dat Anthony Trollope een bekende Engelse schrijver (1815-1882) was die in 1840 in Drumsna heeft gewoond, waar hij het wereldberoemde (?) boek 'The Macdermots of Ballycloran' heeft geschreven. Hij vertelde dat er speciaal daarvoor een verplaatsbare bioscoop was neergezet in het midden van de straat en dat mensen van over de hele wereld dit weekend naar Drumsna waren gekomen. Hij vond het 'total madness'.'s Avonds een potje triomino gespeeld en om half twaalf gaan slapen.
We zijn allereerst zelf nog een stukje gaan varen. Een boot is wel even heel iets anders dan een auto zeg. Hij reageert bijvoorbeeld traag op stuurbewegingen en een rem zit er al helemaal niet op. Maar, voor twee amateurs ging het heel redelijk. Goed aangemeerd. Nou ja, de steiger bijna doormidden geramd, maar volgens Tomás hoefden we ons over een krasje geen zorgen te maken. Dat hoorden we graag natuurlijk!
Carrick-on-Shannon (Iers: Cora Droma Rúisc, dat "dam van de moerassige heuvelrug" betekent) is de grootste stad van de provincie Leitrim, met iets minder dan 3500 inwoners.
Daarna wat rondgekeken, boodschappen gedaan en toen terug naar de boot. Onze koffers uitgepakt en alles een plaatsje gegeven. Alles op de boot is echt klein, je moet niet langer zijn dan 1,80 m, want dan stoot je voortdurend je hoofd. Nog lekker even zitten kletsen in de avondzon op het achterterras van onze boot. 
Via verschillende sms'jes weet ik dat het in Nederland vreselijk weer is, een leuke gedachte!
Hoewel de vakantie kort was (1 week) hebben we ontzettend veel gezien. Daaruit blijkt het voordeel van het huren van een auto. Zeker iets om voortaan weer te doen, mede omdat het openbaar vervoer in Ierland niet is zoals in Nederland.
Ook de infrastructuur loopt wat achter, de wegen zijn smal en zijn 's nachts bijna allemaal onverlicht. Daardoor zie je in Ierland nog échte sterrenhemels met duizenden sterren (als het niet regent natuurlijk).
De eigenaresse van de B&B vertelde dat haar zoon het komende weekend de Croagh Patrick zou beklimmen met een aantal vrienden. Een van de vrienden had een dwarslaesie als gevolg van een ongeluk en was verlamd vanaf zijn nek. Zijn vrienden hadden een soort ijzeren 'kist' gemaakt, waarin zij hem naar boven zouden dragen. Uiteraard maakte onze gastvrouw zich erg veel zorgen over het welslagen van de missie. Dagelijks ging ze naar de kerk om o.a. te bidden voor een goede afloop.
Op de luc
Eerst zijn we teruggereden naar het parkeerterrein van de Croagh Patrick. Op de gedetailleerde kaart die ik had gekocht hadden we gezien dat er vlakbij het parkeerterrein drie standing stones moesten staan. Hoewel ik al een aantal keren in Ierland ben geweest was het me nog niet gelukt om een standing stone te vinden. De Ieren zelf interesseert het niet veel, dus ook met hulp van 'locals' was het vinden van deze eeuwenoude stenen niet gemakkelijk.
Door een plantenziekte mislukte de aardappeloogst vele jaren ac
Ik besloot het toch nog eens te proberen: er liep een man rond bij het kerkhof van het klooster en ik vroeg hem of hij de locatie wist van de standing stones. Hij bestudeerde eerst aandachtig de kaart die we hadden en zei toen, met een weids gebaar naar de basaltblokken die overal lagen aan de rand van het meer "But ther' stones lyin all around here, lov...". Oké, bedankt, we zoeken wel verder :)~
Voor velen zijn het maar gewone stenen, voor mij was dit heel bijzonder.
Het zandstrand (Ierland heeft er niet zoveel) was bezaaid met grotere en kleinere kiezelstenen, niet echt lekker om je handdoekje op uit te spreiden. We hebben een uurtje langs de zee gelopen en mooie schelpen verzameld.
We volgden de man naar zijn huis. Het viel me meteen op dat er een bakje buiten stond met kattenbrokjes er in. Mensen die van katten houden, kunnen nooit slechte mensen zijn!
Op aanwijzing van Sean en zijn vrouw hadden we de stones row snel gevonden. Ook deze stenen stonden op privéterrein en dit hek was moeilijker om overheen te klimmen.
Westport is een grappig plaatsje. Bij de Tourist Information hebben we wat kaarten van het gebied gekocht. Ook heb ik daar een canvas schoudertas van het merk Guinness gekocht. We zijn begonnen aan de stadswandeling, maar al snel waren we verkeerd gelopen. Het regende nog steeds en het was niet zulk lekker wandelweer. Toch wel veel gezien.
Tegen de avond teruggereden naar Murrisk, waar we opnieuw in The Tavern ons laatste avondmaal in Ierland hebben gegeten en (uiteraard) een biertje hebben gedronken. Morgen moeten we alweer terug, snik....
De Croagh Patrick vonden we zonder al te veel moeite. Het parkeerterrein was helemaal vol: de Ieren gebruikten het lange vakantieweekend om zelf ook even die berg op te hollen. Gelukkig konden we de auto nog kwijt op de openbare weg.
Volgens de legende heeft Saint Patrick (de beschermheilige van Ierland) ooit 40 dagen vastend en biddend op de berg doorgebracht. Ook wordt er gezegd dat hij de slangen uit Ierland heeft verdreven door ze vanaf de berg de zee in te jagen. Daarom zijn er in Ierland geen slangen (meer). 
Het viel tegen. Het pad was niet alleen best wel steil, het was ook heel rotsachtig. Doordat het regende waren de stenen ook nog eens glad en ik ben een keer behoorlijk onderuit gegaan. Om een lang verhaal kort te maken: we zijn tot ongeveer tweederde omhoog geklommen en hebben toen besloten om het advies op het bord op te volgen en niet verder te gaan. 
Het was koud, nat en er stond een keiharde wind. We hebben afgesproken om het ooit een keer opnieuw te gaan proberen, want het uitzicht was geweldig. Maar dan moet het wel beter weer zijn! 
Grappig om te zien was dat sommigen de klim naar boven daadwerkelijk op hun blote voeten maakten, zoals ook Saint Patrick dit ooit zou hebben gedaan.
We werden ontvangen door de man des huizes. Direct nadat hij de voordeur had geopend en wij onszelf hadden voorgesteld vroeg hij wat we morgenochtend voor ontbijt wilden. Daarna bracht hij ons naar onze kamer (met ligbad en tv!). In de kamer stonden een 1- en een 2-persoonsbed en ik mocht van Líon in het 2-persoonsbed. Het is echt jaren geleden dat ik in een 2-persoonsbed heb geslapen; jeetje mina: wat een ruimte!
Het regende nog steeds behoorlijk, dus zijn we lekker in de pub blijven hangen. De 'fout' die we hebben gemaakt is dat we ook nog een toetje hebben genomen en dat maakte dat we allebei wel heel erg vol zaten.
Ik herinnerde me dat Annemiek gisteren had verteld dat zij en haar vriendin de 'Fáinne Conamara' (Connemara Loop) hadden gereden. Dit is een grote cirkel dwars door het prachtige landschap van Connemara. Toen we een wegwijzer zagen met de vermelding 'Fáinne Conamara' hebben we die dan ook gekozen. Het landschap is werkelijk adembenemend en we zijn een aantal keren gestopt om foto's te nemen. 
In 1981 had de Franse zanger Michel Sardou een hit met "Les lacs du Connemara". De bijbehorende videoclip liet het Connemaralandschap zien en ik was op slag verliefd. Alleen... ik dacht toen dat Connemara in Frankrijk lag. Dat kwam natuurlijk enerzijds doordat het een Franstalig liedje was, maar mede ook door de manier waarop Michel Sardou het woord uitsprak: ConnemarAAAAAAA. Ik nam me toen al voor het ooit te gaan bezoeken. Pas een aantal jaren geleden hoorde ik dat Connemara in Ierland ligt! 
Na een tijdje kwamen we aan bij Connemara National Park, volgens velen het mooiste natuurpark van Europa. Pas in 1980 is een gedeelte van het park opengesteld voor het publiek. Het gedeelte dat toegankelijk is voor het publiek is relatief klein, en dat viel me erg tegen. Er is een aantal wandelroutes die allemaal in elkaar overlopen, waardoor je ze naar wens kunt verlengen of verkorten. Gelukkig was het intussen droog geworden, maar er stond een keiharde, steenkoude wind. We besloten om de Diamond Hill te beklimmen, een 'berg' van 442 meter hoog. 
We zijn tot ongeveer halverwege gekomen. Het pad daar werd erg steil en door de keiharde wind vonden we het beiden niet erg verantwoord om nog hoger te gaan. Later baalden we er een beetje van dat we de top niet hebben gehaald. Alweer een reden om nog een keertje terug te gaan! 
Eenmaal beneden hebben we op het besloten terras van het informatiecentrum lekker in de zon het stokbrood met kaas en kaasspread zitten opeten. Daar werd ik er weer pijnlijk aan herinnerd dat ik geen zakmes bij me had, omdat dat in mijn handbagage was blijven zitten en op Schiphol in beslag werd genomen. Mijn mooie, multifunctionele Zwitserse zakmes zit nu in de broekzak van een douanebeambte... Ja, ik weet het: dom... Maar echt: er komt een dag dat ik eerst zal nadenken alvorens iets te doen ;-)
