2 mei: Het Scheveningse strand

Na wat eerdere vage pogingen begon op 2 mei onze eerste 'serieuze' poging om iets aan onze conditie te gaan doen. 31 mei zouden we al vertrekken, dus het werd wel eens tijd ook. Het was mooi weer, dus we konden geen excuus meer vinden om niet te gaan lopen. We besloten van Kijkduin naar Scheveningen te lopen, zo'n 6 kilometer heen en weer terug. Op ons dooie akkertje kuierden we al kletsend langs de kustlijn naar Scheveningen, waar we lekker een tijdje in de zon hebben gezeten op een havenhoofd. Daarna slofden we weer terug naar Kijkduin, waar we bij Chicoleo heerlijke taco's hebben gegeten op een zonnig terras. Dat viel eigenlijk best mee, die 'lange' afstanden lopen. Wisten wij veel...

De voorbereidingen...

Natuurlijk vereist een dergelijke vakantie enige voorbereiding. We zijn dan wel gek op wandelen, maar we hebben nooit eerder zulke afstanden gelopen op 1 dag. We vonden 10 kilometer al een heel eind, laat staan 20 of meer! We namen ons dan ook stellig voor om vooral veel te gaan lopen voordat we naar Ierland zouden afreizen. Alleen.... het kwam er steeds niet van. Geen tijd, geen zin, te druk, slecht weer... En natuurlijk konden we ons geen enkele voorstelling maken van hetgeen ons te wachten stond.

Hoe het begon...

Mijn vriendin, Marianne Renting, is verliefd op Ierland. Een liefde die ik (Joke Buvelot), op vele fronten met haar deel. Zo zijn we beiden gek op de Keltische cultuur en alles wat daarmee samenhangt. Marianne is erg gecharmeerd van de traditionele Ierse muziek en speelt ook zelf fluit en viool. Zelf heb ik niet zo veel met deze muziek (leuk voor een uurtje in de pub) maar vind ik vooral de taal intrigerend; daarom studeer ik al zo'n vier jaar het Ierse Gaelic. Eind november 2007 deed Marianne een busdagtour naar de Wicklow Mountains om naar Avoca te gaan. In dit Ierse plaatsje aan de oostkust werd haar favoriete tv-serie Ballykissangel opgenomen en het leek haar leuk om eens op de set te gaan kijken. De chauffeur van de bus vertelde toen en passant dat er zoiets bestaat als de "Wicklow Way", een met borden aangegeven lange-afstandsroute van zo'n 130 km. Marianne had meteen zoiets van: gaaf! Bij thuiskomst stuurde ze mij een enthousiaste email met de vraag of het mij wat leek zoiets te doen. Ik reageerde met: lijkt me heel leuk, maar ik zie mezelf niet met 20 kilo bagage 132 kilometer lopen. Maar wat bleek: als je de Wicklow Way doet wordt je bagage door een vervoersdienst naar de volgende B&B gebracht. Het enige wat je zelf moet doen is het stuk lopen. Ik vond het hele idee meteen een stuk aantrekkelijker, en na enig geGoogel hebben we besloten het te doen. Natuurlijk konden we ons totaal geen voorstelling maken van wat ons te wachten stond. In de documenten die we van de reisorganisatie kregen toegestuurd stond dat 'ieder redelijk fitte persoon' deze wandeling zou moeten kunnen maken. En redelijk fit vonden we onszelf toch wel, al zijn we beiden de 50 net gepasseerd.