17 mei: De Perkouwse route

Op zaterdag 17 mei moest het er maar eens van komen: onze eerste lange afstand. De Perkouwse wandelroute is 23 kilometer lang, en loopt van het Loetbos bij Berkenwoude via Gouderak en Stolwijk weer terug. Het lastige was dat het die dag slecht weer was. We startten met een miezerregentje. Marianne had haar regenjas aan en een regenbroek. Verder droeg ze waterdichte bergschoenen. Zelf had ik alleen een zeiljack aan en een gewone spijkerbroek. Bergschoenen heb ik niet, ik droeg gewone wandelschoenen van De Schoenenreus (à 20 euro). Het gevolg was dat het water dat van m'n zeiljack afliep rechtstreeks op m'n spijkerbroek kwam. Die was dan ook in no-time doorweekt. Gelukkig klaarde het na een kilometer of 10 op, waarna m'n spijkerbroek ook langzaam begon op te drogen (met de nadruk op langzaam). Nu hadden we het zó uitgekiend dat we op de helft van de afstand langs mijn huis zouden lopen, om daar te gaan lunchen en uit te rusten voor de tweede helft. Maar hoewel het intussen droog was, hadden we niet gerekend op 'De Elzerkade'. Dit is een graspad van een behoorlijke lengte, waarop het gras behoorlijk hoog staat. En hoewel het al lang niet meer regende werd m'n spijkerbroek écht doorweekt van het kletsnatte gras dat langs m'n broek veegde. Het water liep m'n schoenen in en klotste op het laatst over de randen. Gelukkig konden we ons bij mij thuis omkleden, maar van deze keer lopen in de regen heb ik veel geleerd. Een regenbroek is écht onontbeerlijk en een spijkerbroek is niet handig. En waterdichte schoenen is natuurlijk ook erg prettig. Uiteindelijk heb ik voor de Wicklow Way (behalve een regenbroek) twee dunne sportbroeken gekocht, die heel snel drogen. In geval van erge kou zou ik mijn regenbroek erover dragen.

9 mei: Zeist

Het was de bedoeling om vandaag opnieuw naar het strand te gaan om van Kijkduin naar Hoek van Holland te lopen, een afstand van maar liefst 14 kilometer. Maar het was zó warm, dat we besloten om naar de bossen rond Zeist te gaan. Het was al een hele overwinning om het lopen voor vandaag niet af te blazen vanwege de warmte. Maar ja, 31 mei naderde met rasse schreden!
In de bossen hebben we gekozen voor de langste uitgezette route: 3 uur en 3 kwartier. Jammer dat het aantal kilometers hier niet wordt vermeld, want de één loopt nou eenmaal veel sneller dan de ander. Opmerkelijk was dat we een aantal malen verkeerd zijn gelopen, gewoon omdat we niet op de paaltjes hadden gelet. We spraken serieus af dat ons dit in Ierland niet zou gebeuren natuurlijk. We hadden hier onze les wel geleerd!

2 mei: Het Scheveningse strand

Na wat eerdere vage pogingen begon op 2 mei onze eerste 'serieuze' poging om iets aan onze conditie te gaan doen. 31 mei zouden we al vertrekken, dus het werd wel eens tijd ook. Het was mooi weer, dus we konden geen excuus meer vinden om niet te gaan lopen. We besloten van Kijkduin naar Scheveningen te lopen, zo'n 6 kilometer heen en weer terug. Op ons dooie akkertje kuierden we al kletsend langs de kustlijn naar Scheveningen, waar we lekker een tijdje in de zon hebben gezeten op een havenhoofd. Daarna slofden we weer terug naar Kijkduin, waar we bij Chicoleo heerlijke taco's hebben gegeten op een zonnig terras. Dat viel eigenlijk best mee, die 'lange' afstanden lopen. Wisten wij veel...

De voorbereidingen...

Natuurlijk vereist een dergelijke vakantie enige voorbereiding. We zijn dan wel gek op wandelen, maar we hebben nooit eerder zulke afstanden gelopen op 1 dag. We vonden 10 kilometer al een heel eind, laat staan 20 of meer! We namen ons dan ook stellig voor om vooral veel te gaan lopen voordat we naar Ierland zouden afreizen. Alleen.... het kwam er steeds niet van. Geen tijd, geen zin, te druk, slecht weer... En natuurlijk konden we ons geen enkele voorstelling maken van hetgeen ons te wachten stond.

Hoe het begon...

Mijn vriendin, Marianne Renting, is verliefd op Ierland. Een liefde die ik (Joke Buvelot), op vele fronten met haar deel. Zo zijn we beiden gek op de Keltische cultuur en alles wat daarmee samenhangt. Marianne is erg gecharmeerd van de traditionele Ierse muziek en speelt ook zelf fluit en viool. Zelf heb ik niet zo veel met deze muziek (leuk voor een uurtje in de pub) maar vind ik vooral de taal intrigerend; daarom studeer ik al zo'n vier jaar het Ierse Gaelic. Eind november 2007 deed Marianne een busdagtour naar de Wicklow Mountains om naar Avoca te gaan. In dit Ierse plaatsje aan de oostkust werd haar favoriete tv-serie Ballykissangel opgenomen en het leek haar leuk om eens op de set te gaan kijken. De chauffeur van de bus vertelde toen en passant dat er zoiets bestaat als de "Wicklow Way", een met borden aangegeven lange-afstandsroute van zo'n 130 km. Marianne had meteen zoiets van: gaaf! Bij thuiskomst stuurde ze mij een enthousiaste email met de vraag of het mij wat leek zoiets te doen. Ik reageerde met: lijkt me heel leuk, maar ik zie mezelf niet met 20 kilo bagage 132 kilometer lopen. Maar wat bleek: als je de Wicklow Way doet wordt je bagage door een vervoersdienst naar de volgende B&B gebracht. Het enige wat je zelf moet doen is het stuk lopen. Ik vond het hele idee meteen een stuk aantrekkelijker, en na enig geGoogel hebben we besloten het te doen. Natuurlijk konden we ons totaal geen voorstelling maken van wat ons te wachten stond. In de documenten die we van de reisorganisatie kregen toegestuurd stond dat 'ieder redelijk fitte persoon' deze wandeling zou moeten kunnen maken. En redelijk fit vonden we onszelf toch wel, al zijn we beiden de 50 net gepasseerd.