Planning...
Op 29 juli zullen Líon en ik naar Ierland gaan. Vandaag hebben we tijdens een gezellige lunch bij Chicoleo in Kijkduin de planning gemaakt van de dingen die we willen gaan zien: de Cliffs of Moher, the Burren en natuurlijk Connemara National Park. We gaan een auto huren, dus dat wordt voor het eerst dat ik links moet gaan rijden. We zullen de Ieren op tijd laten weten wanneer het gevaar er aan komt! De offerte voor de vakantie is aangevraagd, afwachten dus!
Connemara!
Het gaat er eindelijk van komen: eind juli van dit jaar zal ik naar Connemara gaan, het mooiste natuurpark van Europa, volgens velen.
Hou dit blog dus in de gaten om mijn bevindingen te lezen!
Hou dit blog dus in de gaten om mijn bevindingen te lezen!
Evaluatie
Wij hadden deze reis geboekt via http://www.travelireland.nl/ en Maarten en zijn team hadden alles prima voor ons geregeld. We hadden gekozen voor het tiendaagse arrangement, met twee ingelaste rustdagen. Jammer dat deze rustdagen vlak achter elkaar vielen. Alle accommodaties waren goed. Hoewel in alle B&B's alles prima was geregeld, sprong wat ons betreft Brook Cottage bij Enniskerry er positief uit. Zelfs een eigen keukenblokje en een bijzonder gezellige woonkamer.
Het van zuid naar noord lopen is een aanrader; zo bewaar je het mooiste gedeelte voor het laatst (als je bergen en het uitzicht mooier vindt dan vergezichten over vooral weilanden tenminste, ieder z'n smaak natuurlijk!).
Marianne vroeg mij wat ik het leukste had gevonden aan de trip en wat het minst leuke.
Het leukste hoefde ik niet lang over na te denken: alles was één groot hoogtepunt; Ierland is prachtig, de route was prima bewegwijzerd, het lopen ging me gemakkelijk af, het weer was geweldig, de Ieren erg aardig.
En ja, het minst leuke natuurlijk de anderhalve dag met regen. Maar we hebben natuurlijk enorm geboft: 10 dagen Ierland met maar anderhalve dag regen.
Kortom: ik zou het zó weer doen. Marianne niet, die vindt een keer meer dan genoeg. Jammer, want Ierland heeft nog een heel aantal andere wandelroutes, die ik graag eens zou uitproberen. Dus, voor degene die dit blog leest: zoek je nog een gezellige wandelpartner in Ierland (of eventueel Schotland): laat dan een reactie achter!
Het van zuid naar noord lopen is een aanrader; zo bewaar je het mooiste gedeelte voor het laatst (als je bergen en het uitzicht mooier vindt dan vergezichten over vooral weilanden tenminste, ieder z'n smaak natuurlijk!).
Marianne vroeg mij wat ik het leukste had gevonden aan de trip en wat het minst leuke.Het leukste hoefde ik niet lang over na te denken: alles was één groot hoogtepunt; Ierland is prachtig, de route was prima bewegwijzerd, het lopen ging me gemakkelijk af, het weer was geweldig, de Ieren erg aardig.
En ja, het minst leuke natuurlijk de anderhalve dag met regen. Maar we hebben natuurlijk enorm geboft: 10 dagen Ierland met maar anderhalve dag regen.
Eind augustus las ik dit bericht over de zomer in Ierland 2008, en ik besefte eens te meer hoe zeer wij hadden geboft met het prachtige weer:
One of the wettest Irish Summers ever has produced flooding and landslides in vulnerable parts of the country. Dublin city was spared the worst of the flooding but several country towns including Carlow suffered badly as local rivers broke their banks and ancient underground drainage pipes proved unable to handle the huge amount of rainwater. Landslides in County Kerry polluted drinking water sources to further complicate the misery.
Een prettige bijkomstigheid was dat Marianne niet snurkt. Ik moet er niet aan denken om 10 dagen lang een kamer te delen met iemand die veel lawaai maakt 's nachts. Marianne verzekerde me dat zij er net zo over dacht.
Jammer was wel dat mijn fototoestel bij terugkomst kapot bleek: de beeldsensor had het begeven. Alle ruim 200 foto's waren mislukt. Gelukkig had Marianne veel foto's gemaakt, maar ik had juist veel foto's gemaakt van haarzelf, vooral met de Great Sugerloaf op de achtergrond, de berg die prominent schijnt voor te komen in haar favoriete tv-serie Ballykissangel. Nu heeft zij zelf geen foto waar ze op staat die als bewijs kan dienen dat ze de Wicklow Way heeft gelopen.
Kortom: ik zou het zó weer doen. Marianne niet, die vindt een keer meer dan genoeg. Jammer, want Ierland heeft nog een heel aantal andere wandelroutes, die ik graag eens zou uitproberen. Dus, voor degene die dit blog leest: zoek je nog een gezellige wandelpartner in Ierland (of eventueel Schotland): laat dan een reactie achter!
Maandag 9 juni (tiende en laatste dag): van Glencree/Enniskerry naar Dublin
's Morgens bij het ontbijt verontschuldigde de Duitser zich opnieuw voor het 'binnendringen' van onze kamer. Hij vertelde dat hij zelf drie maanden op die kamer had gewoond, vandaar de vergissing. 
Hij bleek een (Duitse) bouwvakker die in een nabij gelegen dorp bezig was een huis te bouwen voor een rijke Duitser.
Hij bleek een (Duitse) bouwvakker die in een nabij gelegen dorp bezig was een huis te bouwen voor een rijke Duitser. Na het ontbijt bracht Jeff, de man van Mary, ons naar Bré, waar we de trein terug zouden nemen naar Dublin. De Wicklow Way zat erop! 
Zondag 8 juni (negende dag): van Roundwood naar Glencree/Enniskerry (18 km - 510 m stijgen)
Vandaag moeten we officieel 18 kilometer. Maar vanochtend moesten we er al twee bijtellen om de track te bereiken, en ook de B&B aan het einde van de dag ligt weer (ruim) twee kilometer van de track. Totaal dus zo'n 22 kilometer, dat is zeven uur lopen en twee uur rustpauzes dus totaal zo'n negen uur onderweg.
Na een redelijk summier ontbijt zijn we op tijd vertrokken. Opnieuw moesten we al snel een heel eind klimmen.
Na een redelijk summier ontbijt zijn we op tijd vertrokken. Opnieuw moesten we al snel een heel eind klimmen.
Boven aangekomen twijfelden we heel erg of we wel goed waren gelopen: overal lagen omgezaagde bomen waar we overheen en onderdoor moesten. Maar al snel vonden we weer 'onze' Wicklow Waywegwijzers.
Op een gegeven moment werden we ingehaald door een luid kakelende kudde Amerikanen, die in de omgeving van Loch Deán en Loch Té wandelden. We zijn even gestopt om ze te laten passeren, maar helaas stonden zij een kilometer verderop ook stil, waardoor wij hen weer passeerden. Hierdoor hebben we een heel stuk met hen opgelopen en ons enigszins geërgerd aan hun erg luide conversatie. Gelukkig gingen zij richting Loch Deán, en wij richting Loch Té.
Vanaf White Hill heb je een prachtig uitzicht op Loch Té, waar de familie Guinness schijnt te wonen. Weer verderop loop je een heel stuk evenwijdig aan de Ierse Zee. Het weer was vrij helder, waardoor we in de verte de Ierse Zee konden zien liggen. Het pad over Djouce Mountain gaat kilometers lang over bielzen. 
Om ongeveer half vier hebben we een tijdje liggen uitblazen bij Glencree River. Nadat we een half uurtje hadden gelegen kregen we opnieuw een enorme klim voor onze kiezen. Marianne had weer erg veel last van hoofdpijn en ze had het het laatste stuk duidelijk zwaar. Ik heb aangeboden om spullen voor haar te dragen (mijn rugzak was bijna leeg) maar dat was haar eer te na. 
Het laatste gedeelte ging over een geasfalteerde weg, en Marianne borg haar wandelstokken op. Gedurende de hele reis had ik het idee dat het lopen met behulp van die wandelstokken enorm ophield, en mijn vermoeden werd bevestigd: zonder de stokken ging Marianne er als een speer vandoor. Hierdoor liepen we de laatste twee kilometer met een afstand van zo'n honderd meter tussen ons in; ik kon me voorstellen dat iedereen die ons zag óf zou denken dat we niet bij elkaar hoorden, óf dat we knetterende ruzie hadden.
Om ongeveer kwart over zeven kwamen we aan bij Brook Cottage, onze laatste B&B.
We zijn dus van 's morgens kwart voor 10 tot 's avonds kwart over zeven onderweg geweest! Brook Cottage ligt ver van Enniskerry. Mary, onze gastvrouw, brengt je op verzoek naar Enniskerry, waarna je een taxi terug moet nemen. We hebben van tevoren besloten om dat niet te doen en zelf voor ons eten te zorgen: ik heb opnieuw gekozen voor de kant-en-klare noodles, en Marianne voor Cup-A-Soup met broodjes en een soort kaasspread. Brook Cottage is verreweg de beste B&B die we tot nu toe hebben gehad. De kamer is supergoed uitgerust met een keukenhoekje inclusief broodrooster, waterkoker en magnetron! Marianne besloot een boterham te roosteren en meteen ging het rookalarm af, hahaha. Toen ik 's nachts lag te lezen (Marianne sliep al) kwam er ineens een man de kamer binnen. Eerst had hij niets in de gaten, maar ineens viel het kwartje. Na honderd keer sorry te hebben geroepen maakte hij zich snel uit de voeten...
Op een gegeven moment werden we ingehaald door een luid kakelende kudde Amerikanen, die in de omgeving van Loch Deán en Loch Té wandelden. We zijn even gestopt om ze te laten passeren, maar helaas stonden zij een kilometer verderop ook stil, waardoor wij hen weer passeerden. Hierdoor hebben we een heel stuk met hen opgelopen en ons enigszins geërgerd aan hun erg luide conversatie. Gelukkig gingen zij richting Loch Deán, en wij richting Loch Té.
Vanaf White Hill heb je een prachtig uitzicht op Loch Té, waar de familie Guinness schijnt te wonen. Weer verderop loop je een heel stuk evenwijdig aan de Ierse Zee. Het weer was vrij helder, waardoor we in de verte de Ierse Zee konden zien liggen. Het pad over Djouce Mountain gaat kilometers lang over bielzen. Om ongeveer half vier hebben we een tijdje liggen uitblazen bij Glencree River. Nadat we een half uurtje hadden gelegen kregen we opnieuw een enorme klim voor onze kiezen. Marianne had weer erg veel last van hoofdpijn en ze had het het laatste stuk duidelijk zwaar. Ik heb aangeboden om spullen voor haar te dragen (mijn rugzak was bijna leeg) maar dat was haar eer te na. Het laatste gedeelte ging over een geasfalteerde weg, en Marianne borg haar wandelstokken op. Gedurende de hele reis had ik het idee dat het lopen met behulp van die wandelstokken enorm ophield, en mijn vermoeden werd bevestigd: zonder de stokken ging Marianne er als een speer vandoor. Hierdoor liepen we de laatste twee kilometer met een afstand van zo'n honderd meter tussen ons in; ik kon me voorstellen dat iedereen die ons zag óf zou denken dat we niet bij elkaar hoorden, óf dat we knetterende ruzie hadden.Om ongeveer kwart over zeven kwamen we aan bij Brook Cottage, onze laatste B&B.
We zijn dus van 's morgens kwart voor 10 tot 's avonds kwart over zeven onderweg geweest! Brook Cottage ligt ver van Enniskerry. Mary, onze gastvrouw, brengt je op verzoek naar Enniskerry, waarna je een taxi terug moet nemen. We hebben van tevoren besloten om dat niet te doen en zelf voor ons eten te zorgen: ik heb opnieuw gekozen voor de kant-en-klare noodles, en Marianne voor Cup-A-Soup met broodjes en een soort kaasspread. Brook Cottage is verreweg de beste B&B die we tot nu toe hebben gehad. De kamer is supergoed uitgerust met een keukenhoekje inclusief broodrooster, waterkoker en magnetron! Marianne besloot een boterham te roosteren en meteen ging het rookalarm af, hahaha. Toen ik 's nachts lag te lezen (Marianne sliep al) kwam er ineens een man de kamer binnen. Eerst had hij niets in de gaten, maar ineens viel het kwartje. Na honderd keer sorry te hebben geroepen maakte hij zich snel uit de voeten... Zaterdag 7 juni (achtste dag): van Laragh naar Roundwood (11 km - 290 m stijgen)
Vandaag lopen we naar Roundwood, het hoogstgelegen dorp van Ierland (op 238 m). Na opnieuw een uitgebreid ontbijt afscheid genomen van Clare, een bijzonder aardige en gastvrije vrouw. Vandaag heb ik besloten om geen overbodige bagage mee te sjouwen, te meer daar de Ierse Piet Paulusma gisteravond heeft beloofd dat het mooi weer gaat worden vandaag. Tot nu toe heb ik elke dag een regenjas bij me gehad, evenals een extra paar schoenen, en dat maakte de rugzak toch veel zwaarder dan nodig. Dus vandaag geen regenjas en extra schoenen, alleen een sweater voor als het kouder mocht worden. Toen ik in mijn t-shirt met korte mouwen vertrok, merkte Clare op: Oh my God, you are living dangerously! Verder benadrukte ze dat we het vandaag rustig aan moesten doen en vooral onze energie moesten sparen voor morgen.
Opnieuw een prachtige wandeling. De plaatselijke hardloopvereniging had haar jaarlijks wedstrijd, waardoor we veel hardlopende tegenliggers moesten ontwijken. Jammer dat de helft van de route van vandaag over asfalt gaat.
Ongeveer halverwege zijn we een uurtje in een weiland gaan liggen in de zon. We zaten vrij hoog, waardoor we prachtig uitzicht hadden op het dal. Hier heeft Marianne de wereldberoemde foto gemaakt: de wereld aan onze voeten.
Om ca. 15.30 uur aangekomen in Roundwood. De B&B, met de toepasselijke naam Roundwood Inn, ligt zo'n 2 km van de route af, die we dus morgenochtend bij het aantal kilometers moeten optellen. Gelukkig hebben we het droog gehouden vandaag! Onze gastvrouw vandaag is Josie McCabe. Direct na onze aankomst maakte ze thee voor ons: Dutch tea, zoals ze het zelf noemde. De Ieren gooien twee zakjes thee in een kleine pot en laten dat vervolgens een kwartier staan waarna de thee zó sterk is dat het kan lezen en praten. Toen wij bevestigden dat we Dutch tea wilden zei ze: Yes, you only make the bag wet.
Heel even het stadje in geweest en wat boodschappen gedaan. In the Coach House een pint Guinness gedronken, waarna we bij de take-away iets te eten hebben gehaald: voor Marianne een vegi-burger en voor mij een pizza. Daarna een pint wezen drinken in een andere pub: Rud éile.
's Avonds onze koffers alvast ingepakt, zodat we direct na het ontbijt kunnen vertrekken.
Opnieuw een prachtige wandeling. De plaatselijke hardloopvereniging had haar jaarlijks wedstrijd, waardoor we veel hardlopende tegenliggers moesten ontwijken. Jammer dat de helft van de route van vandaag over asfalt gaat.Ongeveer halverwege zijn we een uurtje in een weiland gaan liggen in de zon. We zaten vrij hoog, waardoor we prachtig uitzicht hadden op het dal. Hier heeft Marianne de wereldberoemde foto gemaakt: de wereld aan onze voeten.
Om ca. 15.30 uur aangekomen in Roundwood. De B&B, met de toepasselijke naam Roundwood Inn, ligt zo'n 2 km van de route af, die we dus morgenochtend bij het aantal kilometers moeten optellen. Gelukkig hebben we het droog gehouden vandaag! Onze gastvrouw vandaag is Josie McCabe. Direct na onze aankomst maakte ze thee voor ons: Dutch tea, zoals ze het zelf noemde. De Ieren gooien twee zakjes thee in een kleine pot en laten dat vervolgens een kwartier staan waarna de thee zó sterk is dat het kan lezen en praten. Toen wij bevestigden dat we Dutch tea wilden zei ze: Yes, you only make the bag wet.Heel even het stadje in geweest en wat boodschappen gedaan. In the Coach House een pint Guinness gedronken, waarna we bij de take-away iets te eten hebben gehaald: voor Marianne een vegi-burger en voor mij een pizza. Daarna een pint wezen drinken in een andere pub: Rud éile. 's Avonds onze koffers alvast ingepakt, zodat we direct na het ontbijt kunnen vertrekken. Vrijdag 6 juni (zevende dag): Rustdag in Laragh
De zon is weer terug (dankzij de door Marianne geofferde munten?). Lekker uitgeslapen en na het ontbijt wat boodschappen gedaan in de enige supermarkt die dit gehucht rijk is. Marianne heeft ook nog wat tweedehands boeken gekocht bij het postkantoor.
's Middags opnieuw naar Glendalough gelopen. Eerst een bezoekje gebracht aan de Laragh Woolen Mills, waar ze behalve de gebruikelijke Ierse prullaria vooral veel wollen truien en sjaals verkopen. Mooi, maar erg duur. 
We hebben heerlijk in de zon gelegen bij het Upperlake. Gelukkig waren de midges vandaag verdwenen. Op de terugweg heeft Marianne opnieuw munten geofferd met de wens om de laatste 2 dagen van onze trip vooral mooi weer te krijgen. Zou het lukken?Bij de supermarkt hadden we kant-en-klare noodles gekocht: iets droogs waar je heet water opgooit en dan heb je een warme maaltijd. Niet heel erg lekker, maar ook niet heel erg slecht. 's Avonds ben ik nog lang in de "woonkamer" blijven zitten met een sprookjesboek in het Iers, dat ik mocht lenen van Clare. Ze vond het erg leuk dat er kennelijk buitenlanders zijn die Iers willen leren. Het boekje vertelt de bekende sprookjes zoals Klein Duimpje, De Gelaarsde Kat, Roodkapje; erg leuk. Op tv ook nog even naar het weerbericht gekeken voor de komende dagen: het wordt mooi weer. Marianne was al vroeg op bed gaan liggen dus die was blij verrast toen ik haar het goede nieuws bracht over het mooie weer voor de komende dagen. Marianne is vroeg gaan slapen en zelf heb ik nog een uurtje liggen lezen in bed. Jammer dat ik het boekje moest achterlaten...
Donderdag 5 juni (zesde dag): van Drumgoff naar Laragh (18 km - 530 m stijgen)
Toen we 's morgens om kwart voor tien vertrokken regende het nog steeds. We moesten een lunchpakket kopen omdat het brood dat we in Tinahely hadden gekocht beschimmeld bleek. Dat kostte voor 4 belegde boterhammen € 2,50.
Door de constante miezerregen werden we behoorlijk nat. Na ongeveer een uur kregen we een pittige klim voor onze kiezen: we moesten langdurig over grote keien een flink stuk omhoog klimmen, de Mullacor op (657 m). We waren beiden blij dat we de Wicklow Way niet andersom liepen, want dit pad naar beneden zou écht heel eng zijn geweest. Het was heel stijl en heel hoog. Boven aangekomen is de berg kaal en wordt bedreigd door erosie. Daarom zijn hier bielzen aangebracht op het looppad. Dat loopt erg prettig.
In de middag bereikten we Glendalough.
Ook hier gold weer dat we amper tijd kregen om te rusten. Het was intussen wel droog geworden, maar het stikte van de midges. Dat zijn superkleine muggen (een soort knutten) die gemeen kunnen steken. Vooral als je er allergisch voor bent (zoals Marianne) kun je er behoorlijk last van krijgen. Je krijgt niet eens de tijd om je fototoestel scherp te stellen, dan word je meteen belaagd door tientallen van die krengen! Dus maar weer doorgelopen. Nog wel even rondgehangen bij de oude overblijfselen van een monnikenklooster met een ronde toren. 
Maar ook daar maakten de midges ons het leven zuur (toen ik later die avond boven de wasbak m'n haren kamde vielen er nog tientallen dode midges in de wasbak...). Daarbij stak er ook nog eens een ijskoude wind op. De thermometer aan de rugzak van Marianne gaf nog maar 12 graden aan! Bij een brug was het daar stromende riviertje omgetoverd tot een soort wensput, waar mensen allemaal munten in hadden gegooid. Marianne besloot om ook wat munten te offeren en te wensen voor mooi weer morgen! 
Tegen het einde van onze wandeling kwamen we langs een pub met deze tekst. Ik studeer al zo'n vier jaar het Ierse Gaelic, daarom weet ik wat het betekent: "er is geen haard zoals je eigen haard" ofwel: "eigen haard is goud waard". Totaal hebben we gedurende de dag veel te weinig pauze genomen, totaal nog geen uur denk ik. We waren dan ook heel erg moe en door en door koud toen we om half zes bij onze B&B Clondara aankwamen.
Marianne stortte op een bed en bleef vervolgens bewegingloos liggen. Toen ik twee uur later voorzichtig aan haar schudde kreunde ze: 'ik ga dood...' Ik moest wel lachen natuurlijk, volgens mij is er meer voor nodig om dood te gaan dan een paar kilometer lopen. Gelukkig kon ze het tóch opbrengen om nog eventjes naar de pub te gaan. Er trad een liveband op met covernummers uit de jaren 70 en 80, en dat was best wel leuk.
Door de constante miezerregen werden we behoorlijk nat. Na ongeveer een uur kregen we een pittige klim voor onze kiezen: we moesten langdurig over grote keien een flink stuk omhoog klimmen, de Mullacor op (657 m). We waren beiden blij dat we de Wicklow Way niet andersom liepen, want dit pad naar beneden zou écht heel eng zijn geweest. Het was heel stijl en heel hoog. Boven aangekomen is de berg kaal en wordt bedreigd door erosie. Daarom zijn hier bielzen aangebracht op het looppad. Dat loopt erg prettig. In de middag bereikten we Glendalough.
Ook hier gold weer dat we amper tijd kregen om te rusten. Het was intussen wel droog geworden, maar het stikte van de midges. Dat zijn superkleine muggen (een soort knutten) die gemeen kunnen steken. Vooral als je er allergisch voor bent (zoals Marianne) kun je er behoorlijk last van krijgen. Je krijgt niet eens de tijd om je fototoestel scherp te stellen, dan word je meteen belaagd door tientallen van die krengen! Dus maar weer doorgelopen. Nog wel even rondgehangen bij de oude overblijfselen van een monnikenklooster met een ronde toren. Maar ook daar maakten de midges ons het leven zuur (toen ik later die avond boven de wasbak m'n haren kamde vielen er nog tientallen dode midges in de wasbak...). Daarbij stak er ook nog eens een ijskoude wind op. De thermometer aan de rugzak van Marianne gaf nog maar 12 graden aan! Bij een brug was het daar stromende riviertje omgetoverd tot een soort wensput, waar mensen allemaal munten in hadden gegooid. Marianne besloot om ook wat munten te offeren en te wensen voor mooi weer morgen! Tegen het einde van onze wandeling kwamen we langs een pub met deze tekst. Ik studeer al zo'n vier jaar het Ierse Gaelic, daarom weet ik wat het betekent: "er is geen haard zoals je eigen haard" ofwel: "eigen haard is goud waard". Totaal hebben we gedurende de dag veel te weinig pauze genomen, totaal nog geen uur denk ik. We waren dan ook heel erg moe en door en door koud toen we om half zes bij onze B&B Clondara aankwamen. Marianne stortte op een bed en bleef vervolgens bewegingloos liggen. Toen ik twee uur later voorzichtig aan haar schudde kreunde ze: 'ik ga dood...' Ik moest wel lachen natuurlijk, volgens mij is er meer voor nodig om dood te gaan dan een paar kilometer lopen. Gelukkig kon ze het tóch opbrengen om nog eventjes naar de pub te gaan. Er trad een liveband op met covernummers uit de jaren 70 en 80, en dat was best wel leuk.
Woensdag 4 juni (vijfde dag): Rustdag in Drumgoff
Regen! Eerst lekker uitgeslapen en om 9 uur aan het ontbijt. Voor mij gebakken eieren met bacon en voor Marianne geraspte cheddar met tomaten en brood. Daarna op de kamer wat rondgehangen, het regende aardig.
Om een uur of één besloten we toch om een korte wandeling (8 kilometer) te gaan maken. We zijn per slot van rekening niet helemaal naar Ierland gekomen om een hele dag binnen te zitten. Het regende intussen behoorlijk, en onze regenkleding bleek niet zo waterdicht als we hadden gedacht. We beseften des te meer hoe enorm we geboft hebben met het weer tot nu toe. Regen is namelijk niet alleen heel nat, het is ook heel koud. Dan kun je dus niet eventjes lekker een uurtje in het gras gaan liggen. Om ongeveer half vier waren we terug in de B&B. Daar bleek dat Marianne twee blaren had opgelopen.
's Avonds opnieuw in de pub gegeten, ik lasagne (met patat, tsja...), Marianne een vegetarische Caesar Salad. Na een paar biertjes in de pub niet al te laat gaan slapen.
Om een uur of één besloten we toch om een korte wandeling (8 kilometer) te gaan maken. We zijn per slot van rekening niet helemaal naar Ierland gekomen om een hele dag binnen te zitten. Het regende intussen behoorlijk, en onze regenkleding bleek niet zo waterdicht als we hadden gedacht. We beseften des te meer hoe enorm we geboft hebben met het weer tot nu toe. Regen is namelijk niet alleen heel nat, het is ook heel koud. Dan kun je dus niet eventjes lekker een uurtje in het gras gaan liggen. Om ongeveer half vier waren we terug in de B&B. Daar bleek dat Marianne twee blaren had opgelopen.'s Avonds opnieuw in de pub gegeten, ik lasagne (met patat, tsja...), Marianne een vegetarische Caesar Salad. Na een paar biertjes in de pub niet al te laat gaan slapen.
Dinsdag 3 juni (vierde dag): van Moyne naar Drumgoff (21 km - 500 m stijgen)
Na ons ontbijt (bruine boterhammen met kaas en ham) zijn we om ongeveer 9 uur vertrokken. Gelukkig mochten we de koffers boven laten staan, we hoefden ze niet zelf de trap af te zeulen. Vandaag voor het eerst niet verkeerd gelopen, we beginnen het te leren! We moesten ongeveer een kilometer lopen om op de track te komen.
De eerste twee uren kregen we te maken met een hele harde, hele koude wind, maar om een uur of elf werd het toch weer lekker weer. Volgens de thermometer die Marianne aan haar rugzak had hangen was het toen al weer 20 graden. Na een aantal kilometers over een asfaltweg te hebben gelopen (waar overigens amper auto's rijden) gaat het pad nu dwars door het bos, door de naaldbomen. We hebben zelfs al herten gezien!
We hadden er goed de sokken in en de spirit was high. Gelukkig maar, want we hadden ons enigszins verkeken op de afstand op de kaart. We hadden ons helemaal gefocust op Drumgoff (op de kaart), maar we moesten nog een paar kilometer verder om onze B&B te bereiken. De hoge temperaturen en een paar gemene klimmetjes maakten het lopen niet eenvoudig vandaag.
Glenmalure Lodge is groter dan de B&B's tot nu toe. Dat waren vooral kleine B&B's met een paar kamertjes. Glenmalure Lodge is groot, veel kamers en met een eigen restaurant en pub. Het welkom viel wat tegen: onze koffers waren niet naar de kamers gebracht, die moesten we dus zelf de trap opzeulen. In de wijde omgeving geen winkels, dus we moesten hier iets eten. Voor Marianne waren er pasteitjes met champignonragoût en zelf heb ik een hamburger genomen. Beiden kregen we er salade bij en patat. We konden lekker buiten zitten aan houten picknicktafels. In de pub hebben we daarna nog een aantal pints bier gedronken en om 10 uur 's avonds lagen we best wel moe al op bed.
Morgen uitslapen en onze eerste rustdag!
De eerste twee uren kregen we te maken met een hele harde, hele koude wind, maar om een uur of elf werd het toch weer lekker weer. Volgens de thermometer die Marianne aan haar rugzak had hangen was het toen al weer 20 graden. Na een aantal kilometers over een asfaltweg te hebben gelopen (waar overigens amper auto's rijden) gaat het pad nu dwars door het bos, door de naaldbomen. We hebben zelfs al herten gezien! We hadden er goed de sokken in en de spirit was high. Gelukkig maar, want we hadden ons enigszins verkeken op de afstand op de kaart. We hadden ons helemaal gefocust op Drumgoff (op de kaart), maar we moesten nog een paar kilometer verder om onze B&B te bereiken. De hoge temperaturen en een paar gemene klimmetjes maakten het lopen niet eenvoudig vandaag. Glenmalure Lodge is groter dan de B&B's tot nu toe. Dat waren vooral kleine B&B's met een paar kamertjes. Glenmalure Lodge is groot, veel kamers en met een eigen restaurant en pub. Het welkom viel wat tegen: onze koffers waren niet naar de kamers gebracht, die moesten we dus zelf de trap opzeulen. In de wijde omgeving geen winkels, dus we moesten hier iets eten. Voor Marianne waren er pasteitjes met champignonragoût en zelf heb ik een hamburger genomen. Beiden kregen we er salade bij en patat. We konden lekker buiten zitten aan houten picknicktafels. In de pub hebben we daarna nog een aantal pints bier gedronken en om 10 uur 's avonds lagen we best wel moe al op bed.Morgen uitslapen en onze eerste rustdag!
Maandag 2 juni (derde dag): van Tinahely naar Moyne (14 km - 190 m stijgen)
Om kwart voor acht opgestaan. Na een uitgebreid ontbijt (we kozen beiden voor gekookte eieren vandaag) op weg gegaan. Het was opnieuw erg warm, zelfs de Ieren weten niet wat hen overkomt. De natuur is écht prachtig in deze tijd van het jaar. Overal bloeit gele brem.
We moesten een kilometer of twee lopen om van de B&B op het pad van de Wicklow Way te komen. En.... binnen een uur zijn we al verkeerd gelopen. We kwamen terecht op een pad dat vol koeienvlaaien lag, met als gevolg dat m'n hele schoenen en m'n broek tot boven m'n knieën onder de koeienstront zaten. Na een paar keer heen-en-weer te hebben gelopen besloten we om terug te lopen naar de laatste wegwijzer die we hadden gezien. We wilden net van start gaan toen een raam van een huis openging en er een vrouwenhoofd verscheen dat vroeg: Are you lost? Ze legde ons snel uit waar we verkeerd waren gelopen en toen we bij het betreffende paaltje aankwamen konden we gewoonweg niet geloven dat we dat hadden gemist. Dat kwam vooral doordat we niet hadden opgelet en hadden lopen kletsen. Na een pittig stukje klimmen zijn we bovenaan een heuvel heerlijk in de zon gaan liggen, naast een groot keltisch kruis. We zijn er zeker een uur blijven liggen, genietend van het prachtige weer.
De bewegwijzering van de Wicklow Way is echt heel goed. Maar wat moet je als er een paaltje omgevallen op de grond ligt? We hebben even een aantal richtingen uitgeprobeerd, maar besloten al snel terug te gaan naar het omgevallen paaltje. Toen ik het paaltje optilde en rechtop hield werd het ons al snel duidelijk welke kant we op moesten. Gelukkig kwamen we twee joggende Ierse hunks tegen, die ons bevestigden dat we weer op het juiste spoor zaten.
Volgens de kaart zou ongeveer eenderde van de afstand voor vandaag over een 'gele weg' gaan. Gelukkig bleek dat geen asfaltweg te zijn maar een halfverharde weg; een hele mooie wandeling. Marianne kreeg nog een blaar op haar kleine teen, maar dankzij de enorme voorraad blarenpleisters die we bij ons hadden was dat probleempje snel opgelost.
Onze B&B heet Kyle House, waar we gastvrij werden ontvangen door Margaret Coogan.
We mochten lekker in de tuin gaan zitten en op mijn vraag of er bier was kregen we beiden een blikje Guinness. Wel werd ons meteen toevertrouwd dat het tevens de laatste waren.
Deze B&B is écht in de middle of nowhere, er is geen enkele winkel of pub in de omgeving. We hadden dus geen andere keuze dan onze avondmaaltijd in de B&B te bestellen. Marianne is vegetariër, en dat blijkt (evenals in Nederland) toch altijd weer een probleem: de keuze was beperkt tot pasta. Zelf koos ik voor gevulde kipfilet. De pasta van Marianna bleek een bord wokkelmacaroni met een vage tomatensaus en gebakken aardappels. Vreemde combi... Dat je in Ierland geen culinaire hoogstandjes moet verwachten bleek ook nu maar weer: de gebakken aardappels hadden ca. 30 seconden in lauwe olie gelegen, waardoor ze vooral vet waren maar niet gebakken. De kipfilet was enorm droog en gevuld met een kleffe broodkruimelpasta; de aardappelpuree was klonteriger en droger dan we ooit hadden gegeten. En er waren veel te gaar gekookte wortelen en broccoli.
We schatten in dat de route voor morgen ca. 24 kilometer zal zijn. We willen op tijd vertrekken want met ons gemiddelde betekent dat al snel 10 uur onderweg zijn (inclusief 2 uur rustpauze). Daarom zijn we al om ongeveer 11 uur gaan slapen. Tsja, wat moet je anders in zo'n gehucht?
We moesten een kilometer of twee lopen om van de B&B op het pad van de Wicklow Way te komen. En.... binnen een uur zijn we al verkeerd gelopen. We kwamen terecht op een pad dat vol koeienvlaaien lag, met als gevolg dat m'n hele schoenen en m'n broek tot boven m'n knieën onder de koeienstront zaten. Na een paar keer heen-en-weer te hebben gelopen besloten we om terug te lopen naar de laatste wegwijzer die we hadden gezien. We wilden net van start gaan toen een raam van een huis openging en er een vrouwenhoofd verscheen dat vroeg: Are you lost? Ze legde ons snel uit waar we verkeerd waren gelopen en toen we bij het betreffende paaltje aankwamen konden we gewoonweg niet geloven dat we dat hadden gemist. Dat kwam vooral doordat we niet hadden opgelet en hadden lopen kletsen. Na een pittig stukje klimmen zijn we bovenaan een heuvel heerlijk in de zon gaan liggen, naast een groot keltisch kruis. We zijn er zeker een uur blijven liggen, genietend van het prachtige weer.De bewegwijzering van de Wicklow Way is echt heel goed. Maar wat moet je als er een paaltje omgevallen op de grond ligt? We hebben even een aantal richtingen uitgeprobeerd, maar besloten al snel terug te gaan naar het omgevallen paaltje. Toen ik het paaltje optilde en rechtop hield werd het ons al snel duidelijk welke kant we op moesten. Gelukkig kwamen we twee joggende Ierse hunks tegen, die ons bevestigden dat we weer op het juiste spoor zaten.Volgens de kaart zou ongeveer eenderde van de afstand voor vandaag over een 'gele weg' gaan. Gelukkig bleek dat geen asfaltweg te zijn maar een halfverharde weg; een hele mooie wandeling. Marianne kreeg nog een blaar op haar kleine teen, maar dankzij de enorme voorraad blarenpleisters die we bij ons hadden was dat probleempje snel opgelost.
Onze B&B heet Kyle House, waar we gastvrij werden ontvangen door Margaret Coogan.
We mochten lekker in de tuin gaan zitten en op mijn vraag of er bier was kregen we beiden een blikje Guinness. Wel werd ons meteen toevertrouwd dat het tevens de laatste waren.
Deze B&B is écht in de middle of nowhere, er is geen enkele winkel of pub in de omgeving. We hadden dus geen andere keuze dan onze avondmaaltijd in de B&B te bestellen. Marianne is vegetariër, en dat blijkt (evenals in Nederland) toch altijd weer een probleem: de keuze was beperkt tot pasta. Zelf koos ik voor gevulde kipfilet. De pasta van Marianna bleek een bord wokkelmacaroni met een vage tomatensaus en gebakken aardappels. Vreemde combi... Dat je in Ierland geen culinaire hoogstandjes moet verwachten bleek ook nu maar weer: de gebakken aardappels hadden ca. 30 seconden in lauwe olie gelegen, waardoor ze vooral vet waren maar niet gebakken. De kipfilet was enorm droog en gevuld met een kleffe broodkruimelpasta; de aardappelpuree was klonteriger en droger dan we ooit hadden gegeten. En er waren veel te gaar gekookte wortelen en broccoli.
We schatten in dat de route voor morgen ca. 24 kilometer zal zijn. We willen op tijd vertrekken want met ons gemiddelde betekent dat al snel 10 uur onderweg zijn (inclusief 2 uur rustpauze). Daarom zijn we al om ongeveer 11 uur gaan slapen. Tsja, wat moet je anders in zo'n gehucht?
Zondag 1 juni (tweede dag): wandeling in de omgeving van Tinahely (16 km - 270 m stijgen)
Om kwart voor acht opgestaan en om half negen aan het ontbijt. Madge had zelfs een menukaart, je kon van alles kiezen! Prima geregeld. Marianne koos voor een continental breakfast (geroosterd brood met kaas) en ik voor roereieren. Verder was er vers fruit, yoghurt en cornflakes. Er waren nog twee gasten, ook Nederlanders die de Wicklow Way aan het doen waren. De vrouw vertelde dat zij beiden ervaren wandelaars waren, maar dat ze toch wel veel last had van spierpijn in haar kuiten. Opbeurende berichten dus voor ons, twee totaal-niet-ervaren wandelaars...
De wandeling op onze eerste dag bestond uit een rondwandeling in de omgeving van Tinahely, totale afstand 16 km. Aan het einde van de wandeling zouden we weer terugkomen bij Sundindale House. We liepen eerst naar het zuiden, waarna we ongeveer halverwege de route van de Wicklow Way zouden oppakken.
De eerste kilometers waren niet bewegwijzerd, maar volgens de beschrijving goed te vinden. Binnen drie kwartier zijn we echter verkeerd gelopen omdat we niet goed op de kaart hadden gekeken. Toen we dat uiteindelijk wél deden bleek dat we beter konden doorlopen dan terugkeren, we zouden uiteindelijk weer op het juiste pad komen. Jammer was wel dat we hierdoor een aantal kilometers over een autoweg hebben gelopen, terwijl het de bedoeling was om langs een oude, ontmantelde spoorlijn te lopen. We spraken af nu toch écht beter op te letten.
Halverwege vonden we inderdaad de eerste wegwijzer die de Wicklow Way aangaf. In de beschrijving zagen we dat we langs een pub zouden komen (The Dying Cow) waar we zouden kunnen pauzeren aan picknicktafels. Daar hadden we veel zin in, want het was erg warm en we hadden erg veel trek in een pint Guinness! Daarbij hadden de Nederlanders die ochtend gezegd dat er ook een nest met jonge zwaluwen zat, dus zeker een bezoekje waard. Het is dan ook op z'n minst merkwaardig dat we de pub kennelijk gepasseerd zijn zonder deze te zien...
Intussen was vooral Marianne erg moe en ze had erge hoofdpijn door de hitte, dus we besloten uit te rusten bij "Mullinacuffe church", een interessante ruïne met graven uit wel 1764.
Na ongeveer een uurtje zijn we verder gegaan, de route was dankzij de uitstekende bewegwijzering nu goed te vinden. Het uitzicht was steeds prachtig, Ierland is echt een heel mooi land.
Na ongeveer zeseneenhalf uur (en dat terwijl er vier uur voor stond!) zijn we uiteindelijk om een uur of zeven 's avonds aangekomen bij Sunindale House.
We konden wederom lekker buiten op het terras zitten om de route voor de volgende dag alvast te bekijken (Marianne had alle routes op aparte bladzijden gezet, wat erg handig was). Het was opnieuw heel lekker weer, tot 's avonds laat. 's Avonds naar de pub gegaan, maar Marianne hing als een dood vogeltje op de bank vanwege de hoofdpijn, dus we hebben het niet heel erg laat gemaakt. Terug in de B&B is Marianne meteen gaan douchen en naar bed gegaan. Zelf heb ik nog even in de tuin rondgelopen en met Madge gepraat. Op een gegeven moment vroeg ik haar om een Jameson. Ze keek me aan en vroeg: Shall I make that a double, love? Goh, is het zó duidelijk aan me te zien? :(~
Toen ik terugkwam op de kamer was Marianne al in diepe slaap. Zelf heb ik nog een tijdje liggen lezen, en ben om een uur of twaalf gaan slapen.
De wandeling op onze eerste dag bestond uit een rondwandeling in de omgeving van Tinahely, totale afstand 16 km. Aan het einde van de wandeling zouden we weer terugkomen bij Sundindale House. We liepen eerst naar het zuiden, waarna we ongeveer halverwege de route van de Wicklow Way zouden oppakken.
De eerste kilometers waren niet bewegwijzerd, maar volgens de beschrijving goed te vinden. Binnen drie kwartier zijn we echter verkeerd gelopen omdat we niet goed op de kaart hadden gekeken. Toen we dat uiteindelijk wél deden bleek dat we beter konden doorlopen dan terugkeren, we zouden uiteindelijk weer op het juiste pad komen. Jammer was wel dat we hierdoor een aantal kilometers over een autoweg hebben gelopen, terwijl het de bedoeling was om langs een oude, ontmantelde spoorlijn te lopen. We spraken af nu toch écht beter op te letten.
Halverwege vonden we inderdaad de eerste wegwijzer die de Wicklow Way aangaf. In de beschrijving zagen we dat we langs een pub zouden komen (The Dying Cow) waar we zouden kunnen pauzeren aan picknicktafels. Daar hadden we veel zin in, want het was erg warm en we hadden erg veel trek in een pint Guinness! Daarbij hadden de Nederlanders die ochtend gezegd dat er ook een nest met jonge zwaluwen zat, dus zeker een bezoekje waard. Het is dan ook op z'n minst merkwaardig dat we de pub kennelijk gepasseerd zijn zonder deze te zien... Intussen was vooral Marianne erg moe en ze had erge hoofdpijn door de hitte, dus we besloten uit te rusten bij "Mullinacuffe church", een interessante ruïne met graven uit wel 1764.
Na ongeveer een uurtje zijn we verder gegaan, de route was dankzij de uitstekende bewegwijzering nu goed te vinden. Het uitzicht was steeds prachtig, Ierland is echt een heel mooi land.Na ongeveer zeseneenhalf uur (en dat terwijl er vier uur voor stond!) zijn we uiteindelijk om een uur of zeven 's avonds aangekomen bij Sunindale House. We konden wederom lekker buiten op het terras zitten om de route voor de volgende dag alvast te bekijken (Marianne had alle routes op aparte bladzijden gezet, wat erg handig was). Het was opnieuw heel lekker weer, tot 's avonds laat. 's Avonds naar de pub gegaan, maar Marianne hing als een dood vogeltje op de bank vanwege de hoofdpijn, dus we hebben het niet heel erg laat gemaakt. Terug in de B&B is Marianne meteen gaan douchen en naar bed gegaan. Zelf heb ik nog even in de tuin rondgelopen en met Madge gepraat. Op een gegeven moment vroeg ik haar om een Jameson. Ze keek me aan en vroeg: Shall I make that a double, love? Goh, is het zó duidelijk aan me te zien? :(~
Toen ik terugkwam op de kamer was Marianne al in diepe slaap. Zelf heb ik nog een tijdje liggen lezen, en ben om een uur of twaalf gaan slapen.
Zaterdag 31 mei (eerste dag): van Gouda naar Tinahely
Om 04.30 uur opgestaan, wat niet meevalt voor een avondmens als ik. Ik moet wel toegeven dat als je zó vroeg buiten loopt, je zou willen dat je een ochtendmens bent. Buiten zijn voordat de rest van Nederland wakker wordt is écht heerlijk.
Eerst Marianne opgehaald, die er al helemaal klaar voor stond. We moesten met de trein van Gouda naar Schiphol. Te gek voor woorden dat het station van Gouda nog steeds geen lift of roltrap heeft. Eerst moet je je zware koffer een trap afzeulen, om hem vervolgens een enorme trap weer omhoog te zwoegen. Om 06.00 uur zaten we dan eindelijk op de trein te wachten.
Om 07.50 uur waren we op Schiphol, waar we tot 09.30 uur oeverloos in rijen hebben staan wachten. De gate was ruim 10 minuten lopen, en toen we om 09.45 uur bij de gate aankwamen was het boarden al begonnen. Vroeger was twee uur eerder dan je vluchttijd ruim voldoende om nog even op Schiphol te shoppen, tegenwoordig gaat die tijd op aan het in verschillende rijen staan, gewoon doordat er te weinig balies bemand zijn. Hierdoor was ik niet meer in de gelegenheid om m'n fototoestel te laten controleren bij een fotozaak. Jammer, want na de vakantie bleek dat de ruim 200 foto's die ik had gemaakt allemaal mislukt zijn :(~
Na een kleine vertraging kon het vliegtuig vertrekken en om 11.15 uur waren we in Dublin. Het was prachtig weer, erg warm.
Met de bus naar Connolly Station, een groot overdekt station met glazen dak, waardoor het binnen zó warm was dat we al snel de straaltjes langs onze rug voelden lopen. Gelukkig konden we verkoeling vinden in onze eerste pint Guinness op Iers grondgebied (om 12.15 uur!).
De trein van Connolly Station naar Rathdrum deed er een uur en een kwartier over. De trein was ongelofelijk lawaaiig en erg warm.
Bij het station in Rathdrum stond onze taxi al klaar om ons naar onze eerste Bed & Breakfast te brengen: Sunindale House, waar we gastvrij werden ontvangen door Madge. De kamer is netjes maar erg klein, er is nauwelijks genoeg ruimte voor de drie bedden die er staan, laat staan voor onze koffers.
Eerst even naar het dorp gelopen, Tinahely, om water en iets te eten te kopen voor morgen.
's Avonds hebben we nog lang buiten kunnen zitten. Het was 20 graden en heerlijk zonnig. Zelfs de Ieren raken niet uitgepraat over de hoge temperatuur.
Omdat de kans bestond dat er livemuziek zou zijn in een van de pubs zijn we 's avonds nog naar de pub gegaan. Tinahely is piepklein (ongeveer 1300 inwoners), maar heeft wel 4 of 5 pubs. Die livemuziek was er niet, dus we zijn niet al te laat naar bed gegaan, omdat we doodmoe waren van de hele reis.
Eerst Marianne opgehaald, die er al helemaal klaar voor stond. We moesten met de trein van Gouda naar Schiphol. Te gek voor woorden dat het station van Gouda nog steeds geen lift of roltrap heeft. Eerst moet je je zware koffer een trap afzeulen, om hem vervolgens een enorme trap weer omhoog te zwoegen. Om 06.00 uur zaten we dan eindelijk op de trein te wachten.
Om 07.50 uur waren we op Schiphol, waar we tot 09.30 uur oeverloos in rijen hebben staan wachten. De gate was ruim 10 minuten lopen, en toen we om 09.45 uur bij de gate aankwamen was het boarden al begonnen. Vroeger was twee uur eerder dan je vluchttijd ruim voldoende om nog even op Schiphol te shoppen, tegenwoordig gaat die tijd op aan het in verschillende rijen staan, gewoon doordat er te weinig balies bemand zijn. Hierdoor was ik niet meer in de gelegenheid om m'n fototoestel te laten controleren bij een fotozaak. Jammer, want na de vakantie bleek dat de ruim 200 foto's die ik had gemaakt allemaal mislukt zijn :(~
Na een kleine vertraging kon het vliegtuig vertrekken en om 11.15 uur waren we in Dublin. Het was prachtig weer, erg warm.
Met de bus naar Connolly Station, een groot overdekt station met glazen dak, waardoor het binnen zó warm was dat we al snel de straaltjes langs onze rug voelden lopen. Gelukkig konden we verkoeling vinden in onze eerste pint Guinness op Iers grondgebied (om 12.15 uur!).De trein van Connolly Station naar Rathdrum deed er een uur en een kwartier over. De trein was ongelofelijk lawaaiig en erg warm.
Bij het station in Rathdrum stond onze taxi al klaar om ons naar onze eerste Bed & Breakfast te brengen: Sunindale House, waar we gastvrij werden ontvangen door Madge. De kamer is netjes maar erg klein, er is nauwelijks genoeg ruimte voor de drie bedden die er staan, laat staan voor onze koffers.
Eerst even naar het dorp gelopen, Tinahely, om water en iets te eten te kopen voor morgen.'s Avonds hebben we nog lang buiten kunnen zitten. Het was 20 graden en heerlijk zonnig. Zelfs de Ieren raken niet uitgepraat over de hoge temperatuur.
Omdat de kans bestond dat er livemuziek zou zijn in een van de pubs zijn we 's avonds nog naar de pub gegaan. Tinahely is piepklein (ongeveer 1300 inwoners), maar heeft wel 4 of 5 pubs. Die livemuziek was er niet, dus we zijn niet al te laat naar bed gegaan, omdat we doodmoe waren van de hele reis.
25 mei: de laatste oefenwandeling
Op zaterdag 25 mei besloten we nogmaals de wandeling te maken bij Zeist, zoals we die op 9 mei ook al hadden gemaakt. We zijn dit keer op een ander punt begonnen maar doordat er ergens een paaltje ontbrak (dat stond een stuk terug op een ander pad tegen een boom geparkeerd) zijn we verkeerd gelopen, waardoor we minstens de helft van het pad hebben gemist. Terug op het parkeerterrein bij Austerlitz (waar alle routes beginnen) hebben we dan maar besloten om een extra route te lopen. Omdat Marianne inmiddels blaren had opgelopen, hebben we gekozen voor de kortste route.
Tot zover onze voorbereidingen, nu konden we dan toch enigszins beslagen ten ijs komen!
Wicklow Way: here we come!
Tot zover onze voorbereidingen, nu konden we dan toch enigszins beslagen ten ijs komen!
Wicklow Way: here we come!
24 mei: 26,5 kilometer...
Volgend weekend is het al zo ver en, in tegenstelling tot Marianne, heb ik zelf nog geen enkele keer twee dagen achter elkaar gelopen. Dat zouden we dan dit weekend doen. Van Boreas van der Werff, een fanatieke wandelkennis, had ik een route gekregen die was uitgezet door de wandelvereniging waarvan hij lid is. De route liep van Gouda naar Haastrecht, Stolwijk, Berkenwoude en Gouderak weer terug naar Gouda. Onze langste afstand tot nu toe: 26,5 kilometer. Als we dit zouden redden, zo hielden we onszelf voor, dan zou de Wicklow Way ook appeltje/eitje zijn. Het was die dag erg warm en we kregen allebei last van zonne/warmte-allergie, wat zich uitte in enorme vlekken op vooral onze benen. Vraag niet hoe het kan, maar het laatste stuk zijn we verkeerd gelopen. Dit was waarschijnlijk het gevolg van vermoeidheid en de warmte, waardoor we niet goed op de routebeschrijving hebben gelet. Hierdoor moesten we enkele kilometers over de provinciale weg richting Gouderak lopen. Toen we Gouda bereikten waren we erg moe, mede als gevolg van de hitte. Op de Markt in Gouda zijn we neergeploft op een terrasje en hebben we onszelf beloond met een pint Guinness, om alvast in de stemming te komen!
17 mei: De Perkouwse route
Op zaterdag 17 mei moest het er maar eens van komen: onze eerste lange afstand. De Perkouwse wandelroute is 23 kilometer lang, en loopt van het Loetbos bij Berkenwoude via Gouderak en Stolwijk weer terug. Het lastige was dat het die dag slecht weer was. We startten met een miezerregentje. Marianne had haar regenjas aan en een regenbroek. Verder droeg ze waterdichte bergschoenen. Zelf had ik alleen een zeiljack aan en een gewone spijkerbroek. Bergschoenen heb ik niet, ik droeg gewone wandelschoenen van De Schoenenreus (à 20 euro). Het gevolg was dat het water dat van m'n zeiljack afliep rechtstreeks op m'n spijkerbroek kwam. Die was dan ook in no-time doorweekt. Gelukkig klaarde het na een kilometer of 10 op, waarna m'n spijkerbroek ook langzaam begon op te drogen (met de nadruk op langzaam). Nu hadden we het zó uitgekiend dat we op de helft van de afstand langs mijn huis zouden lopen, om daar te gaan lunchen en uit te rusten voor de tweede helft. Maar hoewel het intussen droog was, hadden we niet gerekend op 'De Elzerkade'. Dit is een graspad van een behoorlijke lengte, waarop het gras behoorlijk hoog staat. En hoewel het al lang niet meer regende werd m'n spijkerbroek écht doorweekt van het kletsnatte gras dat langs m'n broek veegde. Het water liep m'n schoenen in en klotste op het laatst over de randen. Gelukkig konden we ons bij mij thuis omkleden, maar van deze keer lopen in de regen heb ik veel geleerd. Een regenbroek is écht onontbeerlijk en een spijkerbroek is niet handig. En waterdichte schoenen is natuurlijk ook erg prettig. Uiteindelijk heb ik voor de Wicklow Way (behalve een regenbroek) twee dunne sportbroeken gekocht, die heel snel drogen. In geval van erge kou zou ik mijn regenbroek erover dragen.
9 mei: Zeist
Het was de bedoeling om vandaag opnieuw naar het strand te gaan om van Kijkduin naar Hoek van Holland te lopen, een afstand van maar liefst 14 kilometer. Maar het was zó warm, dat we besloten om naar de bossen rond Zeist te gaan. Het was al een hele overwinning om het lopen voor vandaag niet af te blazen vanwege de warmte. Maar ja, 31 mei naderde met rasse schreden!
In de bossen hebben we gekozen voor de langste uitgezette route: 3 uur en 3 kwartier. Jammer dat het aantal kilometers hier niet wordt vermeld, want de één loopt nou eenmaal veel sneller dan de ander. Opmerkelijk was dat we een aantal malen verkeerd zijn gelopen, gewoon omdat we niet op de paaltjes hadden gelet. We spraken serieus af dat ons dit in Ierland niet zou gebeuren natuurlijk. We hadden hier onze les wel geleerd!
In de bossen hebben we gekozen voor de langste uitgezette route: 3 uur en 3 kwartier. Jammer dat het aantal kilometers hier niet wordt vermeld, want de één loopt nou eenmaal veel sneller dan de ander. Opmerkelijk was dat we een aantal malen verkeerd zijn gelopen, gewoon omdat we niet op de paaltjes hadden gelet. We spraken serieus af dat ons dit in Ierland niet zou gebeuren natuurlijk. We hadden hier onze les wel geleerd!
2 mei: Het Scheveningse strand
Na wat eerdere vage pogingen begon op 2 mei onze eerste 'serieuze' poging om iets aan onze conditie te gaan doen. 31 mei zouden we al vertrekken, dus het werd wel eens tijd ook. Het was mooi weer, dus we konden geen excuus meer vinden om niet te gaan lopen. We besloten van Kijkduin naar Scheveningen te lopen, zo'n 6 kilometer heen en weer terug. Op ons dooie akkertje kuierden we al kletsend langs de kustlijn naar Scheveningen, waar we lekker een tijdje in de zon hebben gezeten op een havenhoofd. Daarna slofden we weer terug naar Kijkduin, waar we bij Chicoleo heerlijke taco's hebben gegeten op een zonnig terras. Dat viel eigenlijk best mee, die 'lange' afstanden lopen. Wisten wij veel...
De voorbereidingen...
Natuurlijk vereist een dergelijke vakantie enige voorbereiding. We zijn dan wel gek op wandelen, maar we hebben nooit eerder zulke afstanden gelopen op 1 dag. We vonden 10 kilometer al een heel eind, laat staan 20 of meer! We namen ons dan ook stellig voor om vooral veel te gaan lopen voordat we naar Ierland zouden afreizen. Alleen.... het kwam er steeds niet van. Geen tijd, geen zin, te druk, slecht weer... En natuurlijk konden we ons geen enkele voorstelling maken van hetgeen ons te wachten stond.
Hoe het begon...
Mijn vriendin, Marianne Renting, is verliefd op Ierland. Een liefde die ik (Joke Buvelot), op vele fronten met haar deel. Zo zijn we beiden gek op de Keltische cultuur en alles wat daarmee samenhangt. Marianne is erg gecharmeerd van de traditionele Ierse muziek en speelt ook zelf fluit en viool. Zelf heb ik niet zo veel met deze muziek (leuk voor een uurtje in de pub) maar vind ik vooral de taal intrigerend; daarom studeer ik al zo'n vier jaar het Ierse Gaelic. Eind november 2007 deed Marianne een busdagtour naar de Wicklow Mountains om naar Avoca te gaan. In dit Ierse plaatsje aan de oostkust werd haar favoriete tv-serie Ballykissangel opgenomen en het leek haar leuk om eens op de set te gaan kijken. De chauffeur van de bus vertelde toen en passant dat er zoiets bestaat als de "Wicklow Way", een met borden aangegeven lange-afstandsroute van zo'n 130 km. Marianne had meteen zoiets van: gaaf! Bij thuiskomst stuurde ze mij een enthousiaste email met de vraag of het mij wat leek zoiets te doen. Ik reageerde met: lijkt me heel leuk, maar ik zie mezelf niet met 20 kilo bagage 132 kilometer lopen. Maar wat bleek: als je de Wicklow Way doet wordt je bagage door een vervoersdienst naar de volgende B&B gebracht. Het enige wat je zelf moet doen is het stuk lopen. Ik vond het hele idee meteen een stuk aantrekkelijker, en na enig geGoogel hebben we besloten het te doen. Natuurlijk konden we ons totaal geen voorstelling maken van wat ons te wachten stond. In de documenten die we van de reisorganisatie kregen toegestuurd stond dat 'ieder redelijk fitte persoon' deze wandeling zou moeten kunnen maken. En redelijk fit vonden we onszelf toch wel, al zijn we beiden de 50 net gepasseerd.
Abonneren op:
Posts (Atom)